epicentre taC3

 TEXTS AAN JOB COHEN  3                                                                              stress>>ps problemen 

belong to the only stateless society in the world(somalia). I belong to one of the somali tribes, but I don't believe in somali tribal stereotypes.I can call my self a patriotic,it is not my intention to be brainwashed by somali inter-tribal prejudices.that is a deep-rooted disaster to somali community living in the world.I cried when I miss somali flag in the world forums, May Allah help somalis to reconstitute their social dignity to be back in the world political map again!!insha Allahu

 
 
'Het assimilatiebeleid was bedoeld om ons ras uit te roeien'
 
De Global Assembly van de Club of Rome van 24 tot en met 27 oktober stond in het teken van ‘klimaat, energie en economisch herstel’. De resultaten van het congres zijn van direct belang in de opmaat naar de VN-top over klimaatverandering in Kopenhagen van december dit jaar.
Een keur aan internationale sprekers was tijdens de Assembly aanwezig. Het auditorium bestond uit vertegenwoordigers van overheid, industrie, wetenschap, politiek en NGO’s. Experts leiden masterclasses over sleutelonderwerpen, en een rapport van het Centraal Planbureau over de ‘Low Carbon Economy’ werd aangeboden aan minister Jacqueline Cramer.

Michael Gorbatsjov, erelid van de Club van Rome, sprak de vergadering op 26 oktober toe en de burgemeester van Amsterdam, Job Cohen, opende als gastheer het congres en ontving ook Haremajesteit de Koningin. Onder de deelnemers waren leden van jongerendenktanks en specialisten die een brug konden slaan tussen de huidige situatie en de toekomst.
En niet te vergeten, het Energieschip Berezina was er bij en ontving verschillende geïnteresseerden aan boord.
Een mooie mogelijkheid om practisch en concreet de dialoog aan te gaan over een Schonere Scheepvaart.
 
 
Geheime plannen Koenders voor militaire missie Afrika
woensdag 4 november 2009 07:37
Minister voor Ontwikkelingssamenwerking Bert Koenders (PvdA) onderzoekt in het diepste geheim of Nederlandse vredestroepen naar brandhaarden in Afrika kunnen worden gestuurd. Als het aan Koenders ligt wil Nederland zo'n missie desnoods zonder samenwerking met andere Europese of NAVO-landen uitvoeren.
Conflicten
De militairen zouden kunnen worden ingezet bij conflicten in de Soedan, Somalië of de Democratische Republiek Congo (Zaïre). In een overleg tussen premier Jan Peter Balkenende, de twee vicepremiers en de ministers van Defensie, Buitenlandse Zaken en Ontwikkelingssamenwerking is al over een dergelijk scenario gesproken, blijkt uit een ambtelijk memo in het bezit van het AD.
Topambtenaren moeten ‘loyaal’ meewerken aan het maken van de plannen.
Afghanistan
Onderzoek naar een missie in Afrika is opmerkelijk omdat de Tweede Kamer en het kabinet nog geen keuze hebben gemaakt over verlenging van de militaire missie in Afghanistan. De PvdA in de Kamer is daar tegen.
Koenders maakt zich al langere tijd sterk voor een militaire missie in Afrika.
 
 
Fijian-born Australian academic Brij Lal has been ordered out of the Pacific nation just hours after speaking to the ABC about the current diplomatic stoush between the two countries.
Professor Lal's expulsion is the latest in a series by Fiji's military ruler Frank Bainimarama, who last night expelled Australia and New Zealand's high commissioners.
Commodore Bainimarama claimed both countries had been trying to undermine Fiji's judiciary and weaken the economy.
Today Australia and New Zealand retaliated by expelling Fiji's top diplomats.
 
 
AUSTRALIA has expelled Fiji's acting high commissioner, Kamlesh Kumar Arya, in retaliation for a similar move by Fijian leaders.
The move comes as Prime Minister Kevin Rudd warned Fiji's influence could trigger a "coup culture" in the Pacific and Australia must take a tough stand.
Fiji's military ruler Commodore Frank Bainimarama has accused Australia of targeting trade and interfering with judicial appointments after Fiji sacked its judiciary.

But Foreign Minister Stephen Smith has rejected the first charge, noting Australia has not imposed trade sanctions.

Mr Rudd said today it was clear Fiji's leaders had violated the constitution, suspended the judiciary and conducted a military coup.

“We do not want this coup culture to spread elsewhere in the Pacific,” he told ABC radio.

However, he did not say how Australia would respond to the latest problem.

It's the first time Fiji has expelled an Australian high commissioner.

The Department of Foreign Affairs has described the move as provocative and unreasonable

 Het ICI wilde de „herbezinning op de relatie tot de joden” bevorderen, schrijven voorzitter ds. Hedde Biesma en pastor drs. Frans Zwarts (lid van het contactorgaan) in hun voorwoord op dr. Van Klinkens boek. „Als voorbeeld noemen we: de kleine brochures, vouwbladen, met de titel ”Wat ieder van het jodendom moet weten”.”''''''''''''''''

„in betrekkelijke anonimiteit”, constateert dr. Gert van Klinken. „Maar dat kan ook iets waardevols hebben.”

„Wat mij in het ICI bijvoorbeeld altijd weer erg aanspreekt”, zegt dr. Van Klinken, „is de hoffelijkheid waarmee het met zijn gesprekspartners omgaat, het gevoel voor etiquette. In een tijd dat de gemoederen rond Israël en de Palestijnen snel hoog oplopen, heeft dat iets verademends. Harde woorden, spandoeken passen niet bij de stijl van het ICI.”

 En ik ken de verhalen over Joodse onderduikers uit mijn eigen familiegeschiedenis en die van mijn vrouw.

Jodenzending

In zijn boek biedt dr. Van Klinken een „analyserende en misschien soms provocerende kijk op wat het ICI al of niet was en deed”, merken ds. Biesma en drs. Zwarts in hun voorwoord op.

„Pijnlijk” noemen zij de positie van de Messiasbelijdende Joden in Nederland. Ook dr. Van Klinken omschrijft hen als „de meest tragische partij in het hele verhaal. Evenals hun Joodse volksgenoten waren zij gestempeld door de Holocaust. Marjorie Eberlé-Gotlieb zelf bijvoorbeeld – dat verklaart voor een deel haar ook voor anderen niet altijd gemakkelijke optreden. Ook deze Joden hadden vaak tal van familieleden verloren, hadden misschien zelf wel in een kamp gezeten. Maar na de oorlog werden zij door hun eigen volk met de nek aangekeken: een Jood die in Jezus geloofde, was geen Jood meer. En in de kerken wist men ook steeds minder raad met hen.”

Dat laatste lag in de begintijd overigens nog een beetje anders: déze Joden konden wel eens de opmaat vormen voor een massale bekering van het Joodse volk. „Maar geleidelijk aan raakte ook binnen het ICI de notie dat Joden, min of meer, een eigen weg tot God hebben, steeds meer in zwang”, stelt dr. Van Klinken vast. „Het fenomeen Jodenzending was echt voorbij. In de jaren zeventig keerden nogal wat Joden die in hun onderduikperiode gereformeerd waren geworden, terug naar de synagoge.

 

Ook dat maakte de positie van Hadderech steeds moeilijker, zegt hij. „Tegelijk moet je constateren dat het ICI op dit moment nog een van de weinige verbindingslijntjes vormt tussen de kerken en de Messiasbelijdende Joden in Nederland. Dat lijkt me iets om zuinig op te zijn.”

Palestijnen

De discussies binnen de aangesloten kerken rond, onder andere, het Midden-Oostenconflict gingen het ICI niet voorbij. De roep om recht voor het Palestijnse volk werd steeds luider. Ook pleidooien om de „dialoog” met de Joden uit te breiden tot een „trialoog”, waarbij ook de islam betrokken zou worden, klonken meer en meer.

Daartoe heeft het ICI echter nooit besloten, aldus dr. Van Klinken. „Voorop blijft toch staan het gesprek met het Joodse volk, bestrijding van het antisemitisme ook.

Waarbij je wel ziet dat het ICI door al deze discussies eigenlijk een beetje monddood is gemaakt. Het kan niet met één stem meer spreken, nu het denken in de kerken zulke uiteenlopende wegen is ingeslagen.”

taC

their everyday lives living in their house where Katie has reportedly experienced out of the ordinary occurrences. Over the course of three weeks, the two determine that some sort of presence is definitely in the house. But what? And why? And maybe most importantly, what can they do about it? Armed with only a camera and some computer software, the couple tapes their experience while attempting to figure out what to do.

Paranormal Activity is a terrifying movie experience, done through strategic storytelling devices, off-camera sound effects, and only the most primitive, basic special effects. By creating the fearful anticipation of what might happen each night, the film reaches heights in horror that haven't been touched in a while. Micah and Katie were relatable and, best of all, they were real, making the events that unfold around them that much more intense and unbearable. While I thought the ending took an uncharacteristic turn from the rest of the movie, the film as a whole still provided a frightening experience and delivered what audiences everywhere have been asking for for years: a reason to sleep with the lights on for awhile, and just in time for Halloween to boot.

Die uitspraak viel verkeerd, vooral bij PVV-aanhangers.

Geert Wilders heeft de bedreigingen die mogelijk vanuit zijn achterban zijn geuit gisteren nadrukkelijk verworpen.Ondertussen wil het management van Herman van Veen de filmopnamen van het omstreden optreden van de cabaratier niet vrijgeven.

Van Veen heeft inmiddels aangegeven dat hij de ophef om zijn uitspraak in hoge mate betreurt. Volgens hem is het citaat uit zijn verband gerukt.

 

UTRECHT/DEN HAAG - Geert Wilders verwerpt alle bedreigingen die mogelijk vanuit zijn achterban zijn geuit aan het adres van de Utrechtse zanger Herman van Veen. "Hij dient absoluut niet te worden bedreigd en als dat wel het geval is, vind ik dat zeer kwalijk", stelde de PVV-leider dinsdag.

Hij voegt er wel direct aan toe dat hij hoopt dat "het demoniseren van de PVV door het maken van domme opmerkingen en kwalijke vergelijkingen stopt".

Van Veen zei maandagavond in het tv-programma Pauw & Witteman dat hij duizenden mails heeft gekregen van onder anderen PVV-aanhangers waarin "hele nare, beangstigende dingen" staan.

Aanleiding daarvoor is een bericht in De Telegraaf, waarin stond dat de zanger tijdens een herdenking in Utrecht van de val van de Berlijnse Muur de PVV heeft vergeleken met de NSB.

Volgens Van Veen ligt het veel genuanceerder en heeft hij nooit de intentie gehad mensen te kwetsen. In een toespraak waarin de zanger waarschuwde voor het gevaar van totalitaire systemen heeft hij gezegd dat de PVV niet mag worden als de NSB.

"De PVV is geen politieke partij, maar een vereniging, een beweging waar één man het vooralsnog voor het zeggen heeft. Dat is niet democratisch", aldus Van Veen. Hij zei 'echt geweldig van de leg' te zijn door de vele bedreigende reacties die hij vervolgens via de mail ontving.

 

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

 

sprake is geweest van 'onrechtmatige inmenging' in het privéleven

Hij onderzoekt de klacht van De Roy, die zegt stelselmatig te zijn tegengewerkt omdat hij geen geschikte partij voor de oudste dochter van prinses Irene zou zijn.

DEN HAAG -  Geert Wilders verwerpt alle bedreigingen die mogelijk vanuit zijn achterban zijn geuit aan het adres van zanger Herman van Veen. ‘Hij dient absoluut niet te worden bedreigd en als dat wel het geval is, vind ik dat zeer kwalijk’, , die zijn partij zondag vergeleek met de Nationaal Socialistische Beweging, stelde de PVV-leider dinsdag.

Hij voegt er wel direct aan toe dat hij hoopt dat ‘het demoniseren van de PVV door het maken van domme opmerkingen en kwalijke vergelijkingen stopt’. Van Veen zei maandagavond in het tv-programma Pauw & Witteman bang te zijn omdat hij bedreigd wordt na zijn uitspraken over de partij van Geert Wilders.  dat hij duizenden mails heeft gekregen van onder anderen PVV-aanhangers waarin ‘hele nare, beangstigende dingen’ staan. Aanleiding daarvoor is een bericht in De Telegraaf, waarin stond dat de zanger tijdens een herdenking in Utrecht van de val van de Berlijnse Muur de PVV heeft vergeleken met de NSB. Van Veen is 'bang voor de pijn die mij wordt toegewenst.'

Nuance

Herdenking
De zanger zei zondag tijdens een herdenking in Utrecht van de val van de Berlijnse Muur dat de PVV vergelijkbaar is met de NSB. Ook zei hij dat de PVV een bedreiging is voor de democratie, omdat Wilders geen leden aan zijn partij toestaat.

'Ik wilde alleen maar duidelijk maken dat de structuur van de PVV niet deugt en moet waken niet te worden als de NSB,' zei Van Veen gisteravond.

Het online gastenboek van Van Veen was gisteren volledig onbereikbaar, het regende kwade reacties.

Volgens Van Veen ligt het veel genuanceerder en heeft hij nooit de intentie gehad mensen te kwetsen. In een toespraak waarin de zanger waarschuwde voor het gevaar van totalitaire systemen heeft hij gezegd dat de PVV niet mag worden als de NSB. ‘De PVV is geen politieke partij, maar een vereniging, een beweging waar één man het vooralsnog voor het zeggen heeft. Dat is niet democratisch’, aldus Van Veen. Hij zei ‘echt geweldig van de leg’ te zijn door de vele bedreigende reacties die hij vervolgens via de mail ontving.

 

Riet de Swart en Frans Vossebeld, twee agrariërs uit Elst die al jaren tegen de gemeente Overbetuwe strijden, hebben bij de politie aangifte gedaan tegen burgemeester en wethouders en de politieke partijen CDA, VVD, PvdA en D66. Ze betichten hen van corruptie. De Swart en Vossebeld verbazen zich erover dat B en W en in het kielzog de coalitiepartijen partij kiezen voor hun buren, de familie Bakker.

"Waarom strijdt de wethouder zo hard voor het financiële belang van die familie? We kunnen alleen bedenken dat hij er iets voor krijgt. We kunnen ons niet voorstellen dat de wethouder ons kapot wil maken. Waarom zou hij? Dus moet er wel sprake van corruptie zijn."

Wethouder Ruud Mooij geeft desgevraagd als reden dat de gemeente alle belangen heeft gewogen en heeft geconcludeerd dat de familie Bakker een financieel belang heeft. De Swart en Vossebeld hebben dat volgens hem niet. Ook al denken zij daar zelf heel anders over.

 

Wetenschap

Ramadan eist geen geld van Rotterdam, maar excuses

vrijdag 23 oktober 2009 17:00

Tariq Ramadan stapt naar de rechter. De islamoloog eist dat hij zijn baan bij de Erasmus Universiteit terugkrijgt. Verder wil de trotse Ramadan geen schadevergoeding, maar excuses.

Ramadan in debat Ayaan Hirsi Ali Ramadan heeft zijn stap naar de rechter vrijdag bekendgemaakt in weekbladVrij Nederland.

Iraanse tv-zender
De Zwitserse Egyptenaar was integratieadviseur en bijzonder hoogleraar, maar werd in augustus ontslagen, door zowel de gemeente als door de universiteit.

Hij moest zijn leerstoel opgeven toen bleek dat hij een wekelijks programma presenteerde op de omstreden Iraanse staatszender PressTV, die wordt gefinancierd door het regime van Mahmoud Ahmadinejad.

Angst voor Wilders
Toen gaf hij al aan zijn ontslag aan te vechten. Naar nu blijkt, accepteert hij wel dat hij niet meer in dienst is van de gemeente Rotterdam. Overigens wijt hij alle ophef rond zijn persoon aan de heersende angst voor de populaire Geert Wilders.

Ramadan wil bij de rechter dus alleen maar voor elkaar krijgen dat hij zijn contract bij de Rotterdamse universiteit, dat tot februari loopt, mag uitzitten. Ramadan voelt zich onheus behandeld door de gemeente en de universiteit.

Eerder dit jaar zorgde Ramadan ook al voor ophef, wegens homo-onvriendelijke opmerkingen in een interview. Zijn toon in het Westen is altijd gematigder dan in de islamwereld. Critici noemen hem dan ook een wolf in schaapskleren.

Commentaren

dinsdag 20 oktober 2009 10:11 / 35 reacties

Wat bezielt korpschef Bernard Welten?

Korpschef Bernard Welten uit scherpe kritiek op Cohen en Ter Horst, maar neemt het weer terug. Hij gooit zijn eigen ramen in. Wat bezielt Welten?

Bernard Welten komt met een slap excuus terug op zijn kritiekBernard Welten komt met een slap excuus terug op zijn kritiek

Met een slap excuus komt de Amsterdamse korpschef Bernard Welten terug op zijn omstreden interview in NRC Weekblad van afgelopen zaterdag.

Hij betreurt het dat ‘de indruk is ontstaan dat ik afstand heb genomen van minister Ter Horst en burgemeester Cohen’. De indruk? De frustratie druipt van het vraaggesprek af.

Cohen geeft hem geen ruimte om onderwerpen te agenderen en Ter Horst praat niet met hem. De korpschef zegt het toch zelf!

Verrast
Hoewel Welten zaterdag wellicht verrast zal zijn door de harde ‘aankeiler’ van het interview op de 
voorpagina van NRC Handelsblad, moet hij niet zeuren. Hij had ook zijn mond kunnen houden en heeft bovendien het interview geautoriseerd. Grote vraag is wat de korpschef bezielt. 

Met dit interview gooit hij zijn eigen glazen in. Volgens zijn contract ‘moet’ hij nog twee jaar, maar het lijkt uitgesloten dat hij die termijn volmaakt. Amsterdam is ook niet gediend met een ontevreden korpschef die zichzelf onmogelijk heeft gemaakt.

Het was nota bene Cohen zelf die Welten vijf jaar geleden met een gouden contract van Groningen naar Amsterdam lokte. Na afloop van de afgesproken zeven jaar is Welten 56 jaar oud en mag hij met behoud van salaris zelf bepalen in wat voor functie hij bij de politie blijft. Een idiote regeling natuurlijk, waarvan de uitkomst viel te voorspellen.

Nieuwe baan
Heeft Welten soms al een andere baan en wilde hij met dit kritische interview zijn aftocht dekken? Met zijn talenten en ervaring kan hij in het bedrijfsleven veel meer verdienen.

Het is uitgesloten dat Welten zich heeft versproken. Hij is verbaal zeer begaafd en heeft een scherpe geest. Zo iemand denkt altijd vijf zetten vooruit. Doodzonde dat er blijkbaar onvoldoende chemie met Cohen was om in Amsterdam goed uit de verf te komen. Maar Welten moet ook de hand in eigen boezem steken. Geen woorden, maar daden. Dan wordt er ook meer naar je geluisterd. 

Maar daarvoor is het nu te laat.

 

donderdag 22 oktober 2009 10:07 / 41 reacties

Vreemans aanval is domme verdediging

De Tilburgse burgemeester Ruud Vreeman probeert onder kritiek op zijn handelen bij het Adje-theater uit te komen met een aanval op raadslid Hans Smolders. Daar maakt hij het alleen maar erger mee. Maar hoe zit het met andere burgemeesters, zoals Job Cohen?

De positie van Ruud Vreeman is onhoudbaar gewordenDe positie van Ruud Vreeman is onhoudbaar geworden

Volgens de Tilburgse burgemeester Ruud Vreeman kon hij niet anders, dan informatie achter houden over kostenoverschrijdingen bij het plaatselijke Midi-theater, beter bekend als het ‘Adje-theater’. 

Hij had er namelijk terzelfder tijd kennis van gekregen dat raadslid Hans Smolders smeergeld gevraagd, dan wel aangenomen zou hebben bij een anderTilburgs prestigeproject. 

Door niets te zeggen over het Adje-theater werd een nieuwe bestuurscrisis voorkomen en daar was volgens Vreeman de integriteit van het Tilburgse gemeentebestuur mee gediend.

Vervolging
Dat een kat in het nauw rare sprongen maakt is hiermee wel geïllustreerd. Als het waar is wat Vreeman beweert, namelijk dat Smolders, leider van een vijfkoppige fractie, verdacht wordt in 
een corruptiezaak, had hij meteen vervolging in moeten laten stellen. 

Dat deed hij kennelijk niet, maar hield die – vooralsnog onbewezen – corruptiezaak achter de hand als alibiom zelf niet-integer te hoeven handelen. Namelijk om de raad niet in te lichten over een kostenoverschrijding met veertig procent.

Spotlight
Let wel: het staat helemaal niet vast dat Vreeman de raad onjuist heeft ingelicht in relatie met eventuele corruptie van Smolders. Het enige dat vast staat, is dat hij dat nu beweert. Wat ook vast staat, is dat Vreeman pas met deze constructie op de proppen kwam in een uiterste poging te voorkomen dat de gemeenteraad hem voor ontslag zou voordragen. 

De voorzitter van de Tilburgse gemeenteraad laat de verdenking op zich, het spotlicht op zijn eigen verantwoordelijkheid weg te willen halen door de aanval te openen op een lid van die gemeenteraad, tevens zijn belangrijkste opponent. 

De aanval mag de beste verdediging zijn, maar in dit geval maakt Vreeman het eerder erger dan beter.

Dat Vreeman door informatie over het te dure theater achterhield om te voorkomen, zoals hij zelf beweert, dat nog eens alle wethouders moesten opstappen (plus hijzelf, deze keer) is wellicht begrijpelijk, maar daarmee nog niet te verdedigen. 

Overigens had Vreeman al veel eerder kunnen en moeten ingrijpen, namelijk toen de gemeente zonder verantwoord business-model in het Midi-theater stapte. Vreeman werkte daar aan mee, zoals hij ook mededrager was van andere megalomane plannen, zoals een sportcomplex en een winkelcomplex.

Miljarden
De positie van Ruud Vreeman is 
dus onhoudbaar. Tot die conclusie zal ook Commissaris van de Koningin, Wim van de Donk, moeten komen. 

Tegelijkertijd gaan de gedachten onwillekeurig uit naar andere burgemeesters, zoals de Amsterdamse burgervader Job Cohen. Die komt tot dusver onder zijn verantwoordelijkheid bij de geldverslindende Noord-Zuidlijn weg, door te zeggen dat hij ook maar een amateur is. Let wel: in Tilburg gaat het om miljoenen, in Amsterdam om miljarden.

 

VVD eist opheldering Surinaamse criminelen in Nederland

donderdag 22 oktober 2009 09:34

De VVD eist opheldering van minister van Justitie Ernst Hirsch Ballin (CDA) over criminelen die in Suriname zijn veroordeeld voor moord of doodslag maar in Nederland met rust worden gelaten. Nederland zou zich minimaal inspannen om de voortvluchtige criminelen op te pakken.

Nederland zou laks zijn bij het aanhouden van criminelen uit SurinameNederland zou laks zijn bij het aanhouden van criminelen uit Suriname

Waarnemend korpschef van Suriname commissaris Humphrey Tjinliepshie sprak woensdag met elsevier.nl over de ongeveerdertig verzoeken per jaar van Suriname aan Nederland om zware criminelen aan te houden.

Laksheid
Slechts enkele verzoeken daarvan worden in behandeling genomen, de rest verdwijnt in Nederlandse bureaulades. ‘Tachtig tot negentig procent van onze verzoeken om hulp wordt genegeerd,’ aldus Tjinlipshie.

VVD-Tweede Kamerlid Fred Teeven is verbijsterd dat de criminelen vrij rondlopen in Nederland. ‘Het is natuurlijk niet de bedoeling dat criminelen uit Suriname naar Nederland vliegen en de Nederlandse nationaliteit aanvragen om strafrechtelijke vervolging in hun eigen land te voorkomen.’

Spoeddebat
‘Rechtshulpverzoeken uit Suriname moeten zo snel mogelijk door de Nederlandse politie in behandeling worden genomen, zodat deze personen per direct uitgezet kunnen worden en hun straf kunnen uitzitten in Suriname.’

Teeven eist een spoeddebat met de minister van Justitie.

 

 

Agnes Jongerius: Ik had alerter moeten zijn

zaterdag 17 oktober 2009 18:32

Vakbondsleider Agnes Jongerius had alerter had moeten zijn in aanloop naar de laatste onderhandelingen tussen werkgevers en bonden over de AOW. Dat zegt de voorzitter van de vakcentrale FNV over haar eigen optreden.

'Ik dacht dat we een afspraak hadden om naar een alternatief te zoeken voor verhoging van de AOW-leeftijd. Maar de werkgevers waren met heel iets anders bezig, met lastenverlaging. Dat heb ik te laat doorgehad,' zei Jongerius vandaag in TROS Kamerbreed.

Niet opdagen
De werkgevers kwamen, vlak voor het verstrijken van de deadline op middernacht 1 oktober, niet opdagen.

Jongerius en Bernhard Wientjes (voorzitter van VNO-NCW) waren de hoofdrolspelers in het SER-beraad, dat uiteindelijk volledig mislukte, toen de werkgevers de stekker eruit trokken.

Tuig
Dat Jongerius dat niet had zien aankomen, was toen al duidelijk. Ze was verrast en maakte de concurrent zelfs uit voor tuig van de richel. Nu het kabinet de plannen uitvoert zoals het zelf al eerder had bedacht, kondigen de vakbonden acties aan.

Even leek ze een duivelspact met Geert Wilders' PVV, die ook tegen verhoging is van de AOW-leeftijd van 65 naar 67 jaar, aan te gaan, maar ze werd door haar achterban teruggefloten.

 Mag Vreeman blijven of moet hij gaan?

Burgemeester Ruud Vreeman verdedigt zich vanavond in de Tilburgse gemeenteraad die in meerderheid het vertrouwen in hem heeft verloren.


In een extra raadsvergadering wil hij de raad overtuigen dat zijn beslissing om de raad vorig jaar niet direct te informeren over een overschrijding van het budget voor de verbouwing van het Midi Theater, op dat moment de juiste was.

Kopzorg
Het omstreden Midi Theater bezorgt de Tilburgse politiek al vanaf het begin kopzorgen: eind 2007 presenteren de toenmalige wethouders Hans Janssen (CDA) en Hugo Backx (PvdA) en acteur Arijan van Bavel (Adje uit de tv-show van Paul de Leeuw) hun plan voor een laagdrempelig variététheater in de voormalige bioscoop Midi. De gemeente koopt het pand voor 2,5 miljoen euro en verbouwt het voor 5 miljoen euro.

Risico
Een half jaar later laat het CDA de eigen wethouder Janssen vallen vanwege de financiële risico's. Het voltallige college toont zich solidair en stapt op. In recordtijd smeedt loco-burgemeester en PvdA-formateur Jan Hamming een nieuw college. SP en VVD nemen de plaats in van het CDA. Het theaterplan gaat door.

Consequentie
Half juni 2008 informeert wethouder Backx het college voor het eerst over een dreigende kostenoverschrijding en ruim een half jaar later, februari 2009, maakt wethouder Backx publiek bekend dat de verbouwing van het Midi Theater 1,9 miljoen euro duurder uitvalt. Hij vindt dat dit niet zonder consequenties kan blijven, en stapt op.

Raadsenquête
Om verdere polarisatie tussen coalitie en oppositie te voorkomen gaan de collegepartijen een paar dagen later akkoord met een raadsenquête. Eind maart stappen Adje en zijn bedrijf uit het project; er dreigt een exploitatietekort. Een commerciële exploitant kan de gemeente niet vinden

Steun
Half oktober verwijt de enquêtecommissie Vreeman en wethouder Backx de gemeentewet aan hun laars te hebben gelapt door berichten over tekorten bij de verbouwing bewust achter te houden. Daarna zegt coalitiepartij SP definitief het vertrouwen in Vreeman op en verliest de burgemeester de steun van het grootste deel van de raad.

Integriteit
Vreeman zelf kondigde onthullingen aan die zijn omstreden keuze in een nieuw daglicht plaatsen. Zijn verweer was tot dusver dat de stad onbestuurbaar dreigde te worden als de kostenoverschrijding meteen bekend werd. Vorige week legde hij echter ook sterk de nadruk op de integriteit van de gemeenteraad zelf. In zijn openbare verhoor afgelopen zomer bekritiseerde Vreeman de raad onder meer omdat het vertrouwelijke ondernemingsplan van de toenmalige exploitanten van Midi uitlekte. Bovendien uitte hij het vermoeden dat de Tilburgse CDA-fractie de provincie heeft willen beïnvloeden om geen subsidie aan het project te verlenen.

Corruptie
Gisteren kwam daar het bericht bij dat de rijksrecherche onderzoek doet naar mogelijke corruptie van raadslid Hans Smolders bij de voorbereiding van de bouw van een groot winkelcentrum. De grootste kwelgeest van Vreeman zegt op zijn beurt dat de burgemeester gunsten van de projectontwikkelaar heeft aangenomen.

Niet zwaar
Volgens het Brabants Dagblad hebben Tilburgse raadsleden vorige week van de commissaris van de koningin, Wim van de Donk, te horen gekregen dat de inhoud van het rapport over MIDI is op zich niet zwaar genoeg om burgemeester Vreeman 'naar huis' te sturen. Tevens wees Van de Donk op Daarnaast hun eigen rol in het MIDI-drama.

In NOVA vanavond een verslag van de raadsvergadering en een reactie van Ruud Vreeman.

 http://www.anu.edu.au/caepr/Seminars/08/Seminar-Topics%E2%80%94Series-2/29_10_Seminar.php

Invisible to the state: Kinship and the Yolngu moral order
Wednesday, 29 October 2008
12.30 - 2.00pm
Where: 
Humanities Conference Room, First Floor, A.D. Hope Bldg #14 (opposite Chifley Library), The Australian National University, Canberra.

In the Yolngu-matha languages of north-east Arnhem land, the character trait rendered in English as 'self-centered' or 'selfish' is translated by gurrutu-miriw, literally 'kin-lacking' - acting as if one had no kin. Kin-based obligations structure the Yolngu moral order: everyone is classified as kin, and how one ought to behave to others is framed in terms of one's kin relationship to them. The complex system of rights and obligations entailed in this kin-based universe transcends the boundaries of the nuclear family - indeed elsewhere I have argued that the nuclear family, which is vested with such moral force in the Anglo-Celtic culture of the Australian mainstream, is not a 'natural' category in Yolngu society. Yet the state, through mechanisms such as the census, insists on representing Indigenous social formations through the lens of mainstream categories. Does this matter? I will argue that it does, because, having rendered Indigenous socio-moral systems invisible through a process of mistranslation, the state then proceeds, in policy directed towards Indigenous people, to act as if these systems do not exist. I will illustrate this from the latest government thinking on 'increasing Indigenous economic opportunity', outlined in a recent discussion paper produced by the Australian Government.

Please note: This seminar is available in both Streaming Audio and MP3 formats.

 

Karen Hamaker-Zondag:
Over het mannelijke in de vrouw en het vrouwelijke in de man.
Jungs theorie over animus en anima in de praktijk.

  Communicatie. Het lijkt zo eenvoudig. Want als we met elkaar praten wisselen we onderling van gedachten en reageren we op elkaar. Wat we niet beseffen is dat als we met z’n tweeën praten, we eigenlijk met ons vieren zijn. De vrouwelijke energieën in de man (die C.G. Jung de anima noemde) en de mannelijke energieën in de vrouw (haar animus) blijken een stevig woordje mee te spreken,  en als het tegenzit zich overal mee te bemoeien en een flinke stem in het kapittel te hebben. Opvallend daarbij is wij dat wij dat zelf maar ternauwernood in de gaten hebben. Gevolg: de gekste projecties en spraakverwarringen, zonder dat we zien dat we gevangen zijn geraakt in een universeel psychisch mechanisme. En de ruzies die we hebben blijken qua stijl en vorm verbijsterend algemeen te zijn. Animus en anima doen zich overal gelden, thuis en op het werk, geen enkel contact uitgezonderd!

Animus en anima zijn echter ook heel positieve en stimulerende inhouden in ons, al kunnen we pas profijt van die steunende kant krijgen als we ons psychologisch ontwikkelen en meer wórden wie we werkelijk zijn. Of, in jungiaanse termen, het nodige schaduwwerk hebben gedaan. Op de haar bekende heldere wijze legt Karen in dit boek uit wat de functie van animus en anima in onze psyche is en hoe we hun dynamiek kunnen herkennen. De inzichten die dat biedt zijn van onschatbare waarde voor zowel persoonlijke groei als voor relaties: van liefdesrelaties tot je relatie met het leven zelf.

 http://nixwilliams.blogspot.com/2009/08/yolngu-self-government.html

Wednesday, August 19, 2009

YOLNGU SELF-GOVERNMENT

This is huge news. Why so silent, media?

Hoyden about Town:
11 August 2009: Yolngu Nation Federation

The Indigenous people of north-eastern Arnhem Land have formed a federation and declared self-government — and nobody noticed. There is almost complete radio silence in the media, blogs, twitter… everywhere. It’s rather eerie.


SMH:
Yolngu clans decide on self-government

Sixty Yolngu clans of East Arnhem Land representing at least 12,000 indigenous Australians in the Northern Territory say they will form their own government to determine the future of their people [...] The federation will spend the next few months establishing its political structures and will formally approach the federal and territory governments by the end of the year.


The Australian:
Yunupingu loses faith in intervention

Yolngu clan leaders from Northern Territory communities stretching from Maningrida to Nubulwar yesterday signed the constitution for the what is to be "the highest authority in Arnhem Land", to be known as the Dilak. Senior Yirrkala man Djuwalpi Marika said the Dilak would operate as a "Yolngu parliament" and would be seeking direct input into the federal government's task of closing the gap in Aboriginal disadvantage. "We are looking to get a real voice for Yolngu, a Yolngu parliament," Mr Marika said. "We are seeking direct information from the government, not second-hand information. In the Yolngu world we have our own democracy."

'''''''''''''''''''''''

http://www.theaustralian.news.com.au/story/0,25197,25917888-601,00.html

Yunupingu loses faith in intervention

Natasha Robinson | August 12, 2009

Article from:  The Australian

ARNHEM Land leader Galarrwuy Yunupingu has withdrawn his support for the federal government's intervention into remote Aboriginal communities and condemned what he labelled as the federal and Northern Territory governments' joint inability to deliver Aboriginal housing.

Mr Yunupingu, one of northeast Arnhem Land's most senior custodians, called yesterday for an immediate end to the commonwealth intervention, labelling it "a form of apartheid" that had punished Aboriginal people while failing to deliver a single house.

"We have to call the present intervention to a close, and let's start again," Mr Yunupingu told The Australian yesterday. "We hope there is not going to be anything like the intervention ever again. It is discriminatory, it's a form of apartheid. It has never been any good to us."

The Arnhem Land leader's repudiation of the federal intervention represents a dramatic about-face from his position two years ago, and comes as the Rudd government struggles to keep its $700 million project in Aboriginal housing on track.

After initially labelling the intervention "worrying and sickening", Mr Yunupingu in October 2007 swung behind the initiative, joining leaders such as Noel Pearson and Marcia Langton in putting his faith in the biggest overhaul of indigenous policy in decades.

But Mr Yunupingu said yesterday that two years into the billion-dollar program, he had not seen conditions change for indigenous people on the ground and the promised reforms had been strangled by bureaucratic inertia.

"I am bitterly, bitterly disappointed with the intervention," Mr Yunupingu said. "I thought it was going to be for the good of the people, but I have been disappointed no end. The slowness has gone further than I thought. There have been delays and delays and more delays, particularly in the housing areas.

"Housing is a big promise, and people are still sitting there biting their fingernails waiting for their homes, and that's never come."

Mr Yunupingu's comments followed the formation of a new political force in East Arnhem Land, the home of many of Australia's most traditional indigenous societies.

Yolngu clan leaders from Northern Territory communities stretching from Maningrida to Nubulwar yesterday signed the constitution for the what is to be "the highest authority in Arnhem Land", to be known as the Dilak.

Senior Yirrkala man Djuwalpi Marika said the Dilak would operate as a "Yolngu parliament" and would be seeking direct input into the federal government's task of closing the gap in Aboriginal disadvantage. "We are looking to get a real voice for Yolngu, a Yolngu parliament," Mr Marika said. "We are seeking direct information from the government, not second-hand information. In the Yolngu world we have our own democracy."

Indigenous Affairs Minister Jenny Macklin said the government had made it clear that indigenous engagement was the key to long-term effectiveness of intervention.

She said she understood Mr Yunupingu was frustrated "that decades of under-investment by successive governments cannot be reversed in 18 months".

"Mr Yunupingu's changed position is disappointing at a time when alcohol abuse, violence, crime and poor education and health outcomes are hurting NT indigenous communities."

Ms Macklin said she had instructed a senior official to go through the program "with a fine tooth comb" to make sure housing construction, rebuilds and upgrades were delivered as quickly as possible.

Mr Yunupingu said he would like to see an intervention in government bureaucracies, rather than indigenous communities.

 De vijf meest voorkomende klachtcategorieën waren goed voor de helft van alle klachtonderdelen: uitlatingen / bejegening (20%), aanhouden en overbrengen (11%), disproportioneel optreden (7%), aangifte afhandelen / weigeren (7%) en verbaliseren (6%). Het percentage gegrond verklaarde klachtonderdelen is in het verslagjaar ten opzichte van 2007 licht gedaald: van 22% naar 19%.

De Commissie heeft in 2008 het bemiddelen van klachten, de kwaliteit van rapporteren, en de doorloopsnelheid in het overleg met het regiokorps centraal gesteld. Daartoe zijn met de korpsleiding, diensten en districten afzonderlijke gesprekken gevoerd.

Dit jaar besteedt de Commissie in haar Jaarverslag speciale aandacht aan de volgende onderwerpen:

  • Vrijheid van meningsuiting
  • Over de grens van bevoegdheden

 

Telegraaf eist opheldering Ter Horst in AIVD-affaire

dinsdag 13 oktober 2009 15:11

Minister Guusje ter Horst (PvdA, Binnenlandse Zaken) moet wat De Telegraaf betreft maar eens uitleggen waarom zij de AIVD toestemming heeft gegeven om de krant af te luisteren. De rechter heeft deze actie namelijk opnieuw veroordeeld. 'Het kan toch niet zo zijn dat de minister het schoothondje is van de inlichtingendienst.'

 Guusje ter Horst: Het was een zorgvuldig besluit

Genootschap Hoofdredacteuren
De krant krijgt in zijn oproep aan Ter Horst steun van het Genootschap van Hoofdredacteuren. Voorzitter
Arendo Joustra is zeer gelukkig met de uitspraak van de rechter en wil nu dat Ter Horst opheldering geeft.

‘Ze moet debatteren over het gemak waarmee zij de AIVD toestemming geeft om journalisten af te luisteren. Uit de uitspraak van het Gerechtshof valt op te maken dat dit veel te lichtzinnig gebeurt,’ aldus Joustra.

Dat heeft hoofdredacteur Sjuul Paradijs gezegd nadat het gerechtshof in Amsterdam had bepaald dat de afluisterpraktijken onterecht waren.

Afluisteren
Ter Horst moet verklaren waarom de hoofdredactie en een verslaggever afgeluisterd mochten worden.
Volgens de AIVD speelde journalist Jolande van der Graaf actieve rol bij het verkrijgen van staatsgeheime informatie van een medewerkster van de veiligheidsdienst AIVD.

Volgens het hof is er in de zogenoemde AIVD-lekzaak geen sprake geweest van zo'n direct gevaar voor de nationale veiligheid op korte termijn, dat het gerechtvaardigd was om de journalisten van De Telegraaf af te luisteren. Dat is een te zware inbreuk van hun rechten geweest.

Schoothondje
‘Er is op geen enkel moment sprake geweest van gevaar voor de rechtsorde, het hof veegt de vloer aan met het handelen van de AIVD. Nu is het aan Ter Horst om uitleg te geven. Het kan toch niet zo zijn dat de minister het schoothondje is van de inlichtingendienst,’ aldus Paradijs.

Het hof bevestigt hiermee de eerdere uitspraak van de kortgedingrechter van de rechtbank in Amsterdam. Die stelde De Telegraaf ook in het gelijk.

Reactie Ter Horst
Ter Horst blijft erbij dat ze een zorgvuldige afweging heeft gemaakt voordat ze de inlichtingendienst AIVD toestemming gaf om een verslaggeefster en de hoofdredactie van dagblad De Telegraaf af te luisteren.

De bewindsvrouw nam het besluit om 'een hoger doel te dienen, namelijk het opsporen van een lek bij de AIVD'.''''''''''''''''''''''''''''''

 

'Geen reden om af te treden' Ter Horst loopt schade op

Afluisterminister diende 'hoger doel'

Van onze parlementaire redactie

DEN HAAG -  Minister Ter Horst (Binnenlandse Zaken) piekert er niet over af te treden, nu het gerechtshof in Amsterdam haar keihard op de vingers heeft getikt.
 

Volgens de PvdA-bewindsvrouw heeft de uitspraak "geen enkele" consequentie voor haar politieke functioneren. "Ik heb een zorgvuldige afweging gemaakt", hield ze gisteren vol in een reactie op het vernietigende arrest.

Ter Horst gaf de inlichtingendienst AIVD persoonlijk toestemming om een verslaggeefster en twee leden van de hoofdredactie van De Telegraaf af te luisteren. Zij is als minister politiek verantwoordelijk voor de geheime dienst. Hoewel Ter Horst moet erkennen dat "de uitspraak aan duidelijkheid niet te wensen overlaat", treft haar naar eigen zeggen geen blaam.

Volgens de bewindsvrouw nam ze het besluit om "een hoger doel te dienen, namelijk het opsporen van een lek bij de AIVD". De minister zegt dat ze toestemming heeft gegeven voor de afluisteroperatie, omdat het lek bij de AIVD mogelijk meer staatsgeheimen zou doorspelen aan de krant. Het gerechtshof oordeelt dat de geheime dienst eerst in eigen kring had moeten gaan speuren, in plaats van de makkelijke weg te kiezen door journalisten af te luisteren en te volgen.

Er zijn grote politieke problemen op komst voor minister Ter Horst (Binnenlandse Zaken). In de Tweede Kamer wordt de vloer aangeveegd met de PvdA-bewindsvrouw, nu het gerechtshof in Amsterdam duidelijk heeft gemaakt dat ze nooit toestemming had mogen geven voor het afluisteren van Telegraaf-journalisten.

De minister moet binnenkort in een spoeddebat in de Kamer tekst en uitleg geven over haar handelwijze. "De minister heeft heel veel uit te leggen en loopt politieke schade op", aldus VVD-leider Mark Rutte. "Haar geloofwaardigheid heeft een grote deuk opgelopen." De liberaal wil weten wat Ter Horst heeft bewogen akkoord te gaan met de afluisterpraktijken van de AIVD. "Ze had daarvoor nooit mogen tekenen!"

Ter Horst gaf als verantwoordelijk minister voor de geheime dienst persoonlijk haar goedkeuring aan het afluisteren van Telegraafverslaggeefster Jolande van der Graaf en adjunct-hoofdredacteur Joost de Haas. Deze twee journalisten hadden gepubliceerd over blunders van de AIVD bij het in kaart brengen van de Iraakse dreiging in de aanloop naar de tweede Golfoorlog. Ook hoofdredacteur Sjuul Paradijs werd op de korrel genomen. Volgens het hof had dat allemaal nooit gemogen.

Verantwoording

De SP spreekt van een 'vernietigende uitspraak'. "De minister moet hiervoor verantwoording afleggen en duidelijk maken waarom dit gebeurd is", aldus SP-Kamerlid Ronald van Raak. "Dit ziet er niet goed uit."

"Ter Horst is op alle punten weggevaagd", constateert PVV-Kamerlid Hero Brinkman. "Ze moet bij zichzelf te rade gaan of ze wel de goede lijn heeft. Het hof maakt er gehakt van." Wat de oppositiepartij betreft worden de regels aangescherpt.

Bij de regeringspartijen wordt minder hard geoordeeld. "De media hebben duidelijkheid over wat ze kunnen doen en de AIVD weet waar de grenzen liggen", aldus CDA-Kamerlid Sybrand van Haersma Buma. "De schuldvraag is minder belangrijk. Een minister moet uit kunnen gaan van de adviezen die van de dienst komen."

De PvdA noemt het een 'overwinning voor de vrijheid van meningsuiting'. De partij richt zijn pijlen niet op de eigen bewindsvrouw, maar benadrukt dat het stempel staatsgeheim veel te gemakkelijk op documenten wordt geplakt. "Daar balen wij van", aldus PvdA-Kamerlid Ton Heerts.

GroenLinks hamert wel op de verantwoordelijkheid van Ter Horst. "Dit is geen tik op de vingers, dit is een pak rammel", aldus GroenLinks-Kamerlid Naïma Azough. "Dit is een enorme afstraffing voor de werkwijze van de AIVD en de minister die het goed heeft gekeurd." GroenLinks benadrukt dat de minister in het debat niet weg mag komen met 'vage algemeenheden' en wil veel meer controle op het handelen van de veiligheidsdienst.

Ook D66 wil dat het totale proces tegen het licht gehouden wordt. "Journalisten moeten ongestoord hun werk kunnen doen", benadrukt D66-leider Alexander Pechtold.

"We want to celebrate our Aboriginal traditions and customs. We want to share them with other people an show them our beliefs and our culture is still alive today, it hasn't been lost" - Chris Phillips, event organizer

 The person I admire most is the strong Yolngu, and the leaders. Also people who respect me and what I need, not what they want.

The most useful advice I ever got wasto sing Yolgu songs and represent my Yolngu people, and to make sure the words are right so I properly represent not just myself but all my family, and clans.

As I've got older I've learned that sometimes I have to work for people to hear my songs properly, not just release my CD and that's it.

The thing I hate most is travelling too much. It is hard, and I am away from family. Or getting stuck in the cold. Or doing an interview. It is too hard and I don't know what's going on.

The music I'd like at my funeral would be bungul djama & manikay (ceremony music and dance).

I'll never understand... the non-indigenous world. How Balanda are thinking. Not really anyway, just a little bit.

Implements and relics of all sorts and endangered flora and fauna are still being discovered and knowledge of indigenous culture still being expanded as a result.  The Minjungbal people today are thus able to sustain their spiritual connection to the site, to keep learning and practicing their culture and to provide a continuing insight for the wider community. 

In deze tijd ervoer Tobi de psychiatrie aan den lijve op de psychiatrische afdeling van het Elisabeth Gasthuis in Haarlem. Het was daar dat ze de psychiater op niet mis te verstane wijze liet weten dat patiënten serieus genomen dienen te worden.

Kort na de oprichting in 1970 van Release Haarlem sloot Tobi zich daarbij aan. Release is een organisatie voor hulpverlening aan, maar vooral actie met en voor mensen die tussen de wal en het schip raken bij de reguliere hulpverlening.

 

In 1979 richtte ze samen met haar partner, Elisabeth, het advocatenechtpaar Hans en Symone Gaasbeek en ervaringsdeskundige Ad Eilander de Werkgroep Terecht op. Een werkgroep die opkwam voor de rechten van mensen in psychiatrische inrichtingen. Eind 1979 werd Tobi gevraagd om in Haarlem het eerste Wegloophuis van Nederland mee te helpen oprichten, voor mensen die uit psychiatrische inrichtingen wegliepen. Haar relatie met Elisabeth begon in 1978. Tobi had haar bij Release leren kennen. Deze relatie duurde de rest van haar leven.

In 1980 werd bij Tobi borstkanker geconstateerd. Al heeft de Moerman leefwijze, die ze naast de reguliere behandeling volgde, de ziekte niet geheel kunnen stoppen, Tobi was ervan overtuigd dat deze haar kwaliteit van leven heel gunstig heeft beïnvloed. En bovenal: ze had het gevoel dat ze haar lot zelf in handen nam.

Vanuit een informatiebijeenkomst in het Wegloophuis werd geopperd dat er in Haarlem een Platform zou moeten komen, dat zich zou bezighouden met het reilen en zeilen van de geestelijke gezondheidszorg in de regio.

Geachte heer Ormel,

Graag wil ik uw aandacht vragen voor een urgente situatie: twee Nederlanders die in een Indonesische cel wachten op de voltrekking van hun doodvonnis door het vuurpeleton. De Nederlandse overheid zou meer kunnen en moeten doen om deze executies af te wenden en de onderdanen uit hun inhumane situatie te verlossen.

Nederland tegen de doodstraf, maar krachtig genoeg?

Het Nederlandse standpunt tegen de doodstraf is al jaren consistent en duidelijk. Afschaffing van de doodstraf is zelfs een van de tien hoofdpunten van het Nederlands mensenrechtenbeleid. Het belang van het onderwerp is recentelijk nog weer bevestigd in de Mensenrechtennota van Minister Verhagen. Zowel zelfstandig als in EU-verband wordt in algemene zin aangedrongen op afschaffing en wordt waar mogelijk in specifieke gevallen gedemarcheerd. Daarnaast verschaft Nederland, onder meer via het European Initiative for Democracy and Human Rights, financiële ondersteuning aan diverse ngo’s voor activiteiten tegen de doodstraf.

Des te opvallender is het dan ook dat in de gevallen van de (enige) twee landgenoten die op dit moment het slachtoffer dreigen te worden van de toepassing van de doodstraf, de Nederlandse regering zich onvoldoende inzet om de executies te voorkomen. Het gaat daarbij om mijn cliënten Ang Kiem Soei (55) en Dick Nicolaas (63), die onafhankelijk van elkaar in Indonesië ter dood zijn veroordeeld.

Ang Kiem Soei werd in 2003 veroordeeld voor vermeende betrokkenheid bij de productie van xtc-tabletten. Dick Nicolaas onderging in 2006 eenzelfde lot, eveneens voor de vermeende productie van xtc, maar in een niet gerelateerde zaak. Beiden werden veroordeeld na een rechtsgang die op vele punten ondeugdelijk was, bij Nicolaas onder meer vanwege het ontbreken van een tolk bij de politieverhoren en een vertaling van de processtukken. Geen van beide cliënten werd bijgestaan door advocaten die waren gespecialiseerd of zelfs maar enige ervaring hadden in zaken waar zoveel op het spel stond.

De situatie van Nicolaas is in de persoonlijke sfeer nog extra wrang. Hij is een erkend oorlogsslachtoffer en werd nota bene in Indonesië in een Japans interneringskamp geboren. Nu wacht hij in datzelfde land, op een eiland dat door Nederland ooit als gevangeniseiland is gebruikt, op zijn executie. Hij is 63 en bepaald niet in blakende gezondheid. Zijn twee zoons zijn in opgroeiende leeftijd en hebben zijn vaderschap dringend nodig, terwijl bij zijn vrouw recentelijk borstkanker werd geconstateerd.

Te weinig diplomatieke bescherming

De Nederlandse overheid observeerde de zittingen in beide zaken en verleende consulaire bijstand, maar verzuimde tot nu toe om datgene te doen dat daadwerkelijk de doodvonnissen had kunnen voorkomen, namelijk het inschakelen van een gespecialiseerde advocaat. Nederland verschafte die rechtsbijstand niet bij het proces in eerste aanleg, niet bij het hoger beroep, en ook niet bij de belangrijke cassatieprocedure, waar uiteindelijk de doodvonnissen werden uitgesproken en bekrachtigd. Die tekortkoming kan mogelijk nog worden goedgemaakt als Nederland wél rechtsbijstand en ondersteuning gaat financieren voor een juridisch herzieningsverzoek dat door beide terdoodveroordeelden kan worden ingediend. Het gaat daarbij niet (alleen) om de bescherming van het recht op een eerlijk proces, maar veel fundamenteler om het effectief voorkomen van de toepassing van de doodstraf.

Andere landen die zich voorstaan op hun oppositie tegen de doodstraf verlenen actieve ondersteuning wanneer eigen onderdanen worden bedreigd met executie. Australië financiert op dit moment de verdediging, Indonesische en Australische advocaten, voor de zogenaamde Bali 9, een groep ter dood veroordeelde drugskoeriers. In die zaak werd op 7 maart jl. een herzieningsverzoek voor enkele van de veroordeelden toegewezen; zij zijn nu verlost van de doodstraf. Duitsland financiert onder meer voor de ter dood veroordeelde Dieter Riechmann de rechtsbijstand in zijn hoger beroep in de Amerikaanse staat Florida. Zelfs Mexico betaalt Amerikaanse advocaten in zaken van Mexicaanse onderdanen die in de V.S. de doodstraf riskeren, inclusief een zeer kostbare aanklacht bij het Internationaal Gerechtshof voor de overtreding van consulaire rechten. Die klacht leidde tot een uitspraak die door haar interpretatie in de Verenigde Staten meerdere Mexicanen van executie heeft behoed. Nederland steekt hier schril tegen af met haar passieve en afwachtende houding.

Nederland zou voor Ang en Nicolaas zorg moeten dragen voor gekwalificeerde rechtsbijstand en andere ondersteuning bij de voorbereiding van een zorgvuldig herzieningsverzoek. Dit betekent onder andere het vertalen van de processtukken en het inschakelen van deskundigen om het bewijs in de zaken te evalueren, iets dat tot nu toe nog nooit is gebeurd. Alleen dan kan er binnen de Indonesische rechtsgang worden voorkomen dat de doodvonnissen worden voltrokken. Een gratieverzoek aan President Susilo Bambamg Yudhoyono lijkt in het huidige Indonesische politieke klimaat namelijk al bij voorbaat kansloos.

Onvoldoende voortgang WOTS-verdrag met Indonesië

Daarnaast dient Nederland ook voortvarend op te treden bij de totstandkoming van een bilateraal WOTS-verdrag. Dit zou de overdracht van Nederlandse gevangenen vanuit Indonesië, waar de gevangenisomstandigheden erbarmelijk zijn, mogelijk moeten maken. In 2006 heeft Minister Bot tijdens zijn ambtsreis naar Indonesië wel gesproken over een dergelijk verdrag, maar het is onduidelijk in welke mate sindsdien voortgang is geboekt. In ieder geval is er tot op heden nog geen verdrag gesloten. Nederland zou in dergelijke onderhandelingen gezamenlijk kunnen opereren met Frankrijk en Australië, die eveneens proberen hun onderdanen uit de Indonesische (doden)cellen te redden. Eerder sloot Nederland ook bilaterale WOTS-verdragen met Marokko, Venezuela en meest recentelijk Thailand om gedetineerde landgenoten te redden uit de inhumane omstandigheden in de gevangenissen aldaar. Er is alle reden om dit ook voor de landgenoten in Indonesië te doen.
Een oproep tot actie

Concrete actie in deze individuele gevallen kan het verschil maken tussen leven en dood. Nederland is het aan haar onderdanen en aan haar naam als voorvechter van afschaffing van de doodstraf verplicht om die actie ook te ondernemen. Ik verzoek u dan ook om de regering aan te zetten de juridische bijstand van mijn cliënten Ang en Nicolaas te financieren en vaart te zetten achter de totstandkoming van een WOTS-verdrag met Indonesië.

Vanzelfsprekend ben ik beschikbaar voor het verstrekken van nadere informatie.

Met vriendelijke groet,

Bart Stapert

C.C. Minister van Justitie

Minister van Buitenlandse Zaken

Op de foto, gemaakt in de gevangenis: Midden Dick, rechts zijn zuster Margarita, die hem steunt in alles, samen met haar vriend Rein, die zich eveneens tomeloos inzet. Geen mens is een kogel waard, en zeker Dick niet. Dick is geen drugsbaron, maar heeft zich door onoverdachte beslissingen in de nesten gewerkt. Op een gegeven moment kan dat iedereen gebeuren. In Nederland was Dick voor zijn vergrijp in het gunstigste geval met een waarschuwing naar huis gestuurd, in het slechtste geval misschien vier jaar brommen, waarvan een groot deel voorwaardelijk.

De cursiveringen in de brief van Stapert zijn door mij aangebracht.



Doodstraf-advocaat Bart Stapert betrekt zolderkamertje Willem Pompe Instituut: 'Ik ben geschrokken van het onfatsoen en de ongenteresseerdheid in Nederland'

Doodstraf-advocaat Bart Stapert betrekt zolderkamertje Willem Pompe Instituut: 'Ik ben geschrokken van het onfatsoen en de ongenteresseerdheid in Nederland'

Advocaat Bart Stapert ontving dit voorjaar een ere-doctoraat van de Universiteit Utrecht voor zijn inspanningen voor ter dood veroordeelden en kansarmen in de Verenigde Staten. In september keerde hij terug naar Nederland om wetenschapper te worden. "Ik kies altijd het perspectief van de verdachte."

De dag voordat de Twin Towers vielen vloog Bart Stapert naar Nederland. Na jarenlange inzet voor Amerikaanse ter dood veroordeelden en voor de zwarte bevolking van St.Thomas, een van de armste wijken van New Orleans, was hij doodop. "Het nachtenlange doorwerken, het altijd maar moeten schooien om je salaris binnen te halen. Ik snakte naar rust."

Stapert vertelt het verhaal over zijn definitieve terugkeer in 'het pantoffelkamertje' van het Willem Pompe Instituut aan het Janskerkhof. De ironie wil dat juist de forse Stapert de kleine zolderruimte toebedeeld kreeg, waarvan bekend is dat voetstappen zo doordreunen dat het dragen van schoeisel niet gewenst is. "Heerlijk", vindt Stapert zijn nieuwe, nog kale en van persoonlijke accenten gespeende, werkomgeving. "Als ik me als advocaat bijlas of onderzoek deed, was het altijd functioneel. Ik zocht meestal naar specifieke jurisprudentie. Nu kan ik verder, dieper, gaan."

Het was ere-promotor prof.dr. Chrisje Brants die hem op het spoor zette van een promotieonderwerp. Zij had al enige tijd plannen voor een rechtsvergelijkend onderzoek naar de positie van de verdachte in de Amerikaanse Grondwet en in het Europees verdrag voor de Rechten van de Mens. Stapert: "Ik had nog helemaal geen vastomlijnde plannen toen ik besloot terug te keren, maar dit was me op het lijf geschreven."

De jurist, die nog altijd twee ter dood veroordeelden verdedigt, zal ondermeer kijken naar de vermeende 'Amerikanisering' van het Nederlandse strafrecht. "In de Verenigde Staten zie je een uitholling van de rechten van verdachten door het beperken van het hoger beroep en het opleggen van zwaardere straffen. Nederland lijkt die invloed niet te kunnen weerstaan. CDA en zelfs PvdA roepen nu om strengere straffen. Het past allemaal in de gedachte dat je strafrecht kunt gebruiken om criminaliteit aan te pakken. Terwijl we eigenlijk wel weten dat strenger straffen voortkomt uit onmacht. Je bent dan al te laat. De oorzaken van de criminaliteit en de achtergronden van de verdachte, die zijn naar mijn gevoel van veel groter belang. Ik ben bang dat we nu naar de verkeerde middelen grijpen."

Hoe vaak heeft Stapert er als doodstrafadvocaat niet op gehamerd dat het juist de economische of psychische probleemgevallen zijn die ter dood worden gebracht? Hoe vaak heeft hij niet gepleit voor meer aandacht voor die sociale-emotionele context van de verdachte. Ook in zijn proefschrift wil hij het perspectief van de verdachte kiezen. "Binnen de rechtswetenschappen is het heel gemakkelijk van de theorie uit te gaan en te zeggen: 'Zo is de wet'. Maar hoe gaat het in de praktijk? Als een politieman echt wil dan vindt hij wel iets om iemand aan te pakken. Ik ben erg benieuwd wat een Marokkaanse jongen die 's avonds laat een politieagent tegenkomt denkt en voelt. In de Verenigde Staten zit het wantrouwen tegen de politie heel diep. Alle zwarte jongens hebben wel eens meegemaakt dat ze bij een surveillerende auto werden geroepen. Misschien valt het in Nederland wel mee, maar ik vraag het me af."

"Ik voel telkens weer die emotionele affiniteit met mensen die, in welk machtssysteem dan ook, onmachtig zijn", verklaart Stapert zijn voortdurende strijd. Hij is er de man niet naar om de komende drie jaar vanuit zijn zolderkamer door de bomen op het Janskerkhof de wereld te aanschouwen. Zijn nieuwe werkomgeving mag dan verdieping en contemplatie brengen, er is ook een keerzijde. "Ik was me niet zo bewust van het gebrek aan prikkels dat je als wetenschapper hebt. In New Orleans stond altijd wel iemand op me te wachten. Die directe voldoening die je voelt als je iemand geholpen hebt mis ik. Een hug of een telefoontje van iemand kunnen je het gevoel geven iets zinvols te hebben gedaan."

In Nederland is Stapert inmiddels lid geworden van het bestuur van Amnesty International, een organisatie waarvoor hij al in zijn studententijd vrijwilligerswerk verrichtte en waarmee hij altijd nauw contact is blijven houden. En op de achtergrond lonkt altijd de politiek. Een functie voor Groen Links heeft hij vooralsnog afgewimpeld. "Ik wil eerst wat meer gesettled zijn in Nederland."

De sociaal-democratie heeft voor Stapert, jarenlang een trouw PvdA-lid, afgedaan. "De partij stond voor mijn gevoel altijd pal voor de mensen die aan het kortste einde trekken, maar daar ben ik niet zo zeker meer van. In het integratiedebat en het debat over de oorlog in Afghanistan positioneert de PvdA zich duidelijk in het midden."

En de noodzaak tot een radicalere opstelling is duidelijk, meent Stapert. In Amerika bestempelde hij Nederland altijd graag als het land van de rede en de relativering, waar bejaarde Duitse oorlogsgevangenen vrijheid werd gegund ondanks de misdaden die ze in een ver verleden hadden begaan. Tot zijn spijt neemt hij nu, terug in Nederland, een Amerikaans soort verharding waar.

"Het debat over de Twee van Breda speelde vlak voordat ik uit Nederland vertrok. De opstelling van Korthals Altes in die zaak heeft toen grote indruk op me gemaakt en stond voor mij altijd symbolisch voor typisch Nederlandse waarden. Maar ik ben echt geschrokken van het onfatsoen en de ongenteresseerdheid die op me af zijn gekomen na mijn terugkomst. Taxichauffeurs die even het gaspedaal indrukken voor een meisje met een hoofddoekje en taal uitslaan die in het diepe zuiden van Mississippi niet zou misstaan. In de Pijp waar ik woon, zie ik blanke en zwarte samenlevingen naast elkaar ontstaan. Ik herkende dat niet.We gaan naar mijn gevoel niet goed om met die Nederlandse waarden als rationaliteit en beschaving. Daarin past geen discriminatie of strenger straffen."

Hoewel hij bewust afstand neemt van zijn tweede thuisland volgt Stapert via vrienden en de media de situatie in de Verenigde Staten op de voet. In de zoektocht van president Bush naar Bin Laden ziet hij een duidelijke parallel met de traditionele Amerikaanse opstelling in de doodstrafkwestie. "Wij stellen een iemand verantwoordelijk. Die gaan we pakken. En als die dood is, is het probleem opgelost. Wat er verder allemaal aan de hand is interesseert ons niet", omschrijft hij de Amerikaanse gedachtengang,

Tegelijkertijd echter heeft de aanslag op het WTC een dag na zijn vertrek de bewuste breuk versterkt. "Het is opeens een heel ander land geworden. Voor het eerst zijn de Amerikanen geraakt op eigen grond. Er zijn dingen gaande die ik ook niet ken. Aan de ene kant kan dit een wake-up call zijn om eens wat meer na te gaan denken over waar dat anti-Amerikanisme vandaan komt, maar aan de andere kant ben ik bang dat Amerikanen het vertrouwen verliezen dat hen zo sterk maakt. Ik houd van die positieve instelling, die can do attitude. Als Nederlander kijk je misschien sceptisch naar al dat vlaggegezwaai, maar het is toch wat mensen, ook in de sloppenwijken, staande houdt. En wat, in ieder geval bij mij, aanstekelijk werkt."

 

Het Burgercomité tegen Onrecht behartigt de belangen van slachtoffers en nabestaanden van ernstig geweld naar de politiek, de overheid en de media.

Het Burgercomité tegen Onrecht werd opgericht op 31 augustus 2009 in perscentrum Nieuwspoort om de verschillende krachten te bundelen en de positie van slachtoffers en nabestaanden in het strafproces aanzienlijk te verbeteren.


Beantwoord zelf de volgende vragen eens..

Waarom mag de familie van een dader in de rechtszaal vlakbij hun verwante zitten maar moet de familie van slachtoffers en nabestaanden op de tribune zitten?

Waarom worden slachtofferverklaringen gecensureerd omdat ze te kwetsend voor de dader zijn?

Waarom geven we acht keer zoveel geld uit aan hulp voor daders dan voor slachtoffers?

Waarom krijgt een dader in de gevangenis opleiding, arbeid, een reïntegratieplan en zelfs zijn eventuele nieuwe identiteitspapieren aangeboden en heeft een nabestaande nog steeds geen formeel recht op smartengeld?

Waarom ligt een wetsvoorstel tot bieden van smartengeld nu 6,5 jaar te wachten in het parlement?


Voormalig LPF-Kamerlid en wethouder in Capelle aan den IJssel Joost Eerdmans richt Het Burgercomité tegen Onrecht op. Dit maakte Eerdmans vanmiddag bekend op een persconferentie in het Haagse perscentrum Nieuwspoort, waarbij uw verslaggever aanwezig was. Het burgercomité wil opkomen voor de belangen van slachtoffers van misdrijven, bijvoorbeeld voor ouders van vermoorde of verkrachte kinderen. Eerdmans, die voorzitter van het comité wordt, wil bij alle politieke partijen in de Tweede Kamer gaan lobbyen om de voorstellen van zijn comité gerealiseerd te krijgen. En die zijn niet misselijk.

Zo wil Het Burgercomité tegen Onrecht pedoseksuele misdadigers levenslang opsluiten en niet langer behandelen. Ook pleit de nieuwe club van Eerdmans voor het afschaffen van de voorwaardelijke invrijheidsstelling bij goed gedrag, het afschaffen van de verjaring van ernstige misdrijven en minimumstraffen voor moord (15 jaar), doodslag (10 jaar) en verkrachting (8 jaar). Verder wil het burgercomité ervoor zorgen dat slachtoffers van ernstige misdrijven en hun nabestaanden altijd bericht krijgen over de vrijlating van de dader. Andere actiepunten zijn het realiseren van gescheiden wachtkamers voor slachtoffers en daders in alle rechtbanken, zodat slachtoffers niet ongewild met daders worden geconfronteerd.

Eerdmans neemt het initiatief omdat het Nederlandse rechtssysteem volgens hem het ‘grootste probleem van Nederland’ is. Het is bijna uitsluitend gericht op de belangen van daders, vindt het oud-Kamerlid. “Vergelding is in Nederland een vies woord en wordt weggezet als onderbuikgevoel, terwijl het altijd onderdeel van de strafmaat zou moeten zijn. Maar helaas zijn we in dit land alleen maar bezig met het oplappen van daders.” Eerdmans kiest bewust voor onafhankelijk platform omdat hij gelooft dat dit effectiever is dan het starten van of het opnieuw lid worden van een politieke partij. Zijn comité gaat praten met instanties als Slachtofferhulp, maar ook rechtstreeks met minister van Justitie Hirsch Ballin. Zelfs bij een partij als GroenLinks gaat Eerdmans lobbyen. “Ik begrijp altijd dat die veel tegen onrecht willen doen.”

Het pamflet van Het Burgercomité tegen Onrecht is volledig te lezen op de vandaag gelanceerde website van het comité.

 

Eerdmans presenteerde zijn Burgercomité tegen Onrecht maandag in Den Haag met een pamflet met zestien voorstellen om het strafproces te veranderen. Foto ANP
DEN HAAG - Oud-Tweede Kamerlid Joost Eerdmans is maandag een campagne begonnen om de positie van slachtoffers van ernstige geweldsmisdrijven en hun nabestaanden te verbeteren. Volgens hem moet de politiek daar nu eindelijk eens werk van maken en mag het strafrecht niet langer alleen gericht zijn op de daders.

Eerdmans presenteerde zijn Burgercomité tegen Onrecht maandag in Den Haag met een pamflet met zestien voorstellen om het strafproces te veranderen. Een van de ''meest tranentrekkende'' zaken is volgens hem de censuur in het spreekrecht. Nabestaanden mogen nu alleen iets zeggen over de gevolgen van het misdrijf en niets over of tegen de dader, omdat dat te kwetsend kan zijn voor de dader. Aan die beperkingen moet een einde komen, aldus de voorzitter van het burgerinitiatief.

Het comité bestaat verder uit vertegenwoordigers van drie organisaties die zich inzetten voor slachtoffers en nabestaanden van ernstige geweldsmisdrijven. Ze vinden het strafklimaat in Nederland te slap en pleiten daarom voor minimumstraffen voor delicten als moord (15 jaar) en verkrachting (8 jaar). Mensen die een kind hebben vermoord of verkracht, moeten levenslang de cel in. ''Met pedomisdadigers zijn we klaar. Die zijn gewoon veel te gevaarlijk'', zei Eerdmans.

Zijn comité vindt ook dat veroordeelde moordenaars elke week de foto's van hun slachtoffers moeten bekijken als nabestaanden dit willen. De daders kunnen dan zien welk leed ze hebben aangericht. Volgens de initiatiefnemers mogen veroordeelden ook nooit meer vervroegd vrijkomen. Ook pleiten ze onder meer voor het afschaffen van verjaring op alle ernstige gewelds- en zedendelicten.

Het comité wil de politiek ''wakker schudden''. Belangrijke wetgeving laat volgens Eerdmans veel te lang op zich wachten. ''Het parlement solt met de positie van slachtoffers en nabestaanden.'' De organisatie vindt dat vergelding van het persoonlijke leed een prominente rol moet spelen bij de strafmaat voor misdadigers.

''Vergelding is voor velen een vies woord, barbaars, het wordt altijd afgedaan als populistisch. Maar het is idioot om leed dat wordt aangericht niet te vergelden'', stelde Eerdmans, die parttime wethouder in Capelle aan den IJssel is en blijft. (ANP)

 

http://amsterdam.nl/algemene_onderdelen/indexen/wethouderpagina's/burgemeester/toespraken/@5358/herdenking/

Toespraak bij de herdenking van Kristallnacht

Uitgesproken op 9 november 2003

29 oktober 2007
 - 
Job Cohen
Vandaag herdenken wij de Reichskristallnacht van 65 jaar geleden. De Kristallnacht vormt een dieptepunt van antisemitisch geweld in de moderne geschiedenis. Door deze beladen datum – voor het eerst - aan te grijpen voor een waarschuwing over toenemend antisemitisme, geeft het Centraal Joods Overleg een ernstig signaal af dat de joodse gemeenschap in Nederland zich zorgen maakt.
Dat antisemitisme toeneemt constateert ook Hadassa Hirschfeld van het CIDI in het jaaroverzicht 2002 over “Antisemitische incidenten in Nederland”. Zij zal daar dadelijk meer over zeggen.
 
Het onderwerp antisemitisme stond afgelopen juni voor het eerst op de agenda van een door de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) georganiseerde bijeenkomst in Wenen. Aan de conferentie – die door Nederland werd voorgezeten - namen meer dan 350 gedelegeerden uit de gehele wereld deel. De meeste delegaties meldden dat overal in Europa en Amerika een stijging van het aantal antisemitische uitingen waarneembaar is. Dat is ook het geval in Amsterdam.
 
Dat in Amsterdam – anno 2003 – gewaarschuwd moet worden voor toenemend antisemitisme is schokkend en beschamend in een stad die zo zwaar te lijden heeft gehad van de jodenvervolging in de Tweede Wereldoorlog. Nu worden joden niet bedreigd door politieke terreur of door de overheid - dat is een verschil, zelfs een groot verschil met toen -, maar nu vinden incidenten plaats waarbij joden worden belasterd en belaagd door medeburgers, mede-Amsterdammers. Dat kan niet en dat mag niet. Dat is een kwestie van beschaving, respect en fatsoen. Antisemitisme is onaanvaardbaar.
 
Wat staat ons te doen?
 
In de eerste plaats: publiekelijk stelling nemen tegen elke vorm van antisemitisme. En dat geldt evenzeer voor alle vormen van racisme en discriminatie. Zwijgen is geen optie. We moeten onze normen duidelijk benoemen en schendingen daarvan openlijk aan de kaak stellen, zodat we tegen geconstateerde schendingen kunnen optreden. Dat deed ik enkele weken geleden in de gemeenteraad, dat doe ik vandaag weer en dat zal ik zo nodig blijven doen. En ik roep iedereen op datzelfde te doen, in woord en geschrift.
 
In de tweede plaats: aandacht, onder meer op scholen, voor het verleden van onze stad, voor het verleden van de burgers van onze stad. Ik heb daarover eerder gesproken, bij de herdenking op de Dam op 4 mei, toen ik zei dat besef van de geschiedenis van ons land, van onze stad, inhoud geeft aan burgerschap: burgers van deze stad beter doet beseffen wat het is om Amsterdammer te zijn. Scholen en de Anne Frankstichting doen daar veel aan. En waar dat nodig is, heb ik desgewenst ondersteuning aangeboden.
 
En – in de derde plaats - heb ik in de gemeenteraad aangekondigd om met de politie nadere afspraken te maken over de behandeling van aangiften en klachten over antisemitisme en over welke vorm van discriminatie ook. Die afspraken zijn inmiddels gemaakt en behelzen onder meer dat iedere melding door de politie zal worden opgenomen. Dat kan in de vorm van een aangifte. Als dat niet kan, dan in de vorm van een klacht of een melding. Met iedere aangifte, klacht of melding zal iets gebeuren. Daarnaast zal elke melding worden geregistreerd, zodat wij, dat is de driehoek, bestaande uit burgemeester, hoofdofficier en hoofdcommissaris, op basis van gegevens over aantal, aard, ernst en plaats nader kunnen bezien wat ons te doen staat.
 
In de vierde plaats houd ik nauw contact met joodse organisaties en organisaties van andere bevolkingsgroepen. Bij deze contacten zal ik alle vormen van discriminatie aan de orde stellen. En Amsterdammers die goede ideeën hebben om discriminatie tegen te gaan zal ik waar mogelijk steunen.
 
Met deze vier punten: stelling nemen, scholing, verscherpt politieoptreden en dialoog, neemt de Amsterdamse overheid de bestrijding van antisemitisme, van discriminatie, ernstig. Bestrijding daarvan is niet een zaak van de overheid alleen, het is een zaak van iedereen. Waar en wanneer de overheid daarbij behulpzaam kan zijn, zal zij dat niet laten.
 
Amsterdamse burgers dienen elkaar met respect en tolerantie te bejegenen.
Dat is de norm.

 

http://www.intermediair.nl/artikel/archief/32485/psychopaten-in-pak.html


Psychopaten in pak


naar schatting één procent van de mensheid is psychopaat. De meesten lopen vrij rond en velen van hen zitten hoog in de boom in het bedrijfsleven. Van dé deskundige op het gebied van psychopathie, de Amerikaan Robert Hare, verschijnt binnenkort Snakes in suits. Inclusief handige checklist.

Iemand die behoorlijk lullig uit de hoek kan komen

Biedt zich aan voor een leidinggevende functie: 'Charmante verschijning, vlotte prater. Presenteert zich goed, komt zeer overtuigend over. Kan veel dingen tegelijk aanpakken en snel inspelen op wisselende situaties en problemen. Heeft geen moeite vergissingen toe te geven. Onderhoudt goede relaties met mensen op allerlei niveaus. Is goed in staat noodzakelijke impopulaire maatregelen door te voeren. Is niet iemand die lang blijft hangen in negatieve emoties; kan zich snel over boosheid heen zetten. Blijft ook in moeilijke situaties zakelijk. Heeft genoeg inzicht in mensen om hun zwakheden en persoonlijke problemen snel te onderkennen. Is flexibel en pakt problemen aan door 'samen de schouders eronder te zetten, dan komen we er wel uit'.


'Ik zou hem zo aannemen', zegt Jent Bijlsma grijnzend. Bijlsma coacht individuele mensen en bedrijven die zijn vastgelopen. 'Ik ook', beaamt Eric Blaauw, forensisch psycholoog met wie Bijlsma samen de harde kern van Pijnruimen ® vormt (www.pijnruimen.nl), een onderzoeks- en adviesbureau dat bij bedrijven 'pijn ruimt': interdisciplinair te hulp schiet als er ergens binnen een bedrijf pijn wordt geleden of gedaan.
'En toch heb ik in dit profiel alleen maar elf van de twintig kenmerken opgesomd die de psychopaat typeren.' En met 'psychopaat' bedoelt Blaauw hier niet wat de volksmond daaronder verstaat: iemand die behoorlijk lullig uit de hoek kan komen, vooral met een slok op, en die vaak vreselijk naar doet tegen anderen; maar de klinische psychopaat, de (vaker een) man met een ernstige persoonlijkheidsstoornis waarvan de afwezigheid van een geweten zoals wij dat kennen, een volstrekt onvermogen tot empathie en een tot kosmische proporties opgeblazen ego de hoofdingrediënten vormen: wolven in schaapskleren. Of, zoals ze in de meer aangepaste variant in het bedrijfsleven rondlopen: slangen in pakken.

De schattingen over hoeveel psychopaten er rondlopen, variëren, maar dé deskundige op het gebied van psychopathie, de Amerikaan Robert Hare, houdt het op één à twee procent van in ieder geval alle Noord-Amerikanen. Onder criminelen die voor zware delicten zijn veroordeeld, en bij wie Hare in de jaren vijftig zijn onderzoek naar psychopathie begon, ligt het percentage aanzienlijk hoger. Hare schat dat van de typische Amerikaanse gevangenispopulatie twintig procent psychopaat is, maar die zijn wel verantwoordelijk voor de helft van alle gewelddadige misdrijven. Er is weinig rekenvaardigheid voor nodig om vast te stellen dat, als Hare het bij het rechte eind heeft, het overgrote merendeel van de psychopaten derhalve vrij rondloopt. En dat is ook precies waar Hare op wijst in het boek dat hij samen met de New Yorkse organisatiepsycholoog Paul Babiak schreef en dat dezer dagen verschijnt. Snakes in suits heet het boek. En daarmee doelen de heren op de psychopaten in het bedrijfsleven, de politiek, de wereld van media en entertainment en in typische macho-culturen als politie en brandweer, het onderwijs, de effectenbeurs, arbitrage bij banken en -jawel -ziekenhuizen -al die plaatsen waar ze mensen kunnen domineren 'teneinde de klus te klaren'. 'Als ik mijn onderzoek naar psychopathie niet in gevangenissen had kunnen doen, was ik zeker uitgeweken naar de effectenbeurzen', heeft Hare in diverse interviews laten weten. En hij meent het. De psychopaten zijn onder ons, om ons heen; het is die gevoelige tv-presentator die tranen weet los te weken bij de mensen die hij voor het oog van de camera onder handen neemt, de charmante politicus die het duidelijk zo goed meent met de mensheid, de topmanager die handelt met voorkennis -'Wie? Ik? Och gut nou toch, helemaal niet bij stilgestaan. Wat dom nou van me.' En relatief veel van hen zijn iemands baas. Want psychopaten schoppen het vaak ver.

Mensen met psychopathische trekken

'Kijk', zegt psycholoog Arjan Eleveld, directeur van organisatieadviesbureau LTP, dat onder meer assessments en screening doet voor hoge functies in het bedrijfsleven, 'van mensen aan de top wordt verwacht dat ze een visie hebben en dat ze die visie goed kunnen uitleggen aan anderen. Psychopaten kunnen vreselijk goed liegen en fantaseren. Fantaseren en een visie hebben: dat ligt erg dicht tegen elkaar aan.
'Van topmanagers wordt ook verwacht dat ze anderen van hun gelijk kunnen overtuigen. Een psychopaat kan dat als geen ander. Hij manipuleert mensen precies naar de plek waar hij ze hebben wil. Daar hoeft hij niet eens bij na te denken, dat is een tweede natuur voor hem. 'Vroeger keek je bij assessments vooral naar iemands vaardigheden. Pas sinds een paar jaar zijn we ook nadrukkelijk op iemands drijfveren gaan letten en op dingen die hij moeilijk vindt: wordt iemand gedreven door een onbedwingbaar verlangen aardig gevonden te worden? Nou, een psychopaat zeker niet. Veel in het bedrijfsleven gaat fout doordat men geen beslissingen durft te nemen, of, als men ze neemt, ze niet ten volle durft uit te voeren. Dus kijken we: kan deze kandidaat dat? Nou, als iemand dat kan, is het wel de psychopaat. Vind je het dan raar dat hij in de top terecht weet te komen? We zien dus wel mensen langskomen die duidelijk psychopathische trekken hebben. Een echte full blown psychopaat ben ik in mijn praktijk nog niet tegengekomen. Maar dat gaat ongetwijfeld een keer gebeuren.'


Paul Babiak zal de eerste zijn om Elevelds woorden te onderstrepen: 'Psychopaten hebben karaktertrekken die veel lijken op die van de ideale leider. Een ideale leider is vaak narcistisch, egocentrisch, dominant, heel assertief, soms op het agressieve af. Dat kun je makkelijk verwarren met het pesten en zieken dat een psychopaat doet. Bovendien: psychopaten haten regels en zijn gek op chaos, zodat ze zich binnen de moderne, snelbewegende onderneming prima op hun plaats voelen.' Maar als psychopaten dan zo verdacht veel op heel goede managers lijken, hoe scheid je dan de bokken van de schapen? En hoe kom je zo'n bok überhaupt op het spoor? 'Vaak is het de bedrijfsarts die aan de bel trekt', zegt Blaauw. 'Die ziet dat er op een bepaalde afdeling veel zieken zijn, dat er veel verzuim is -en dat doorlopend. Vaak hoort hij ook mensen klagen over steeds weer dezelfde leidinggevende. Die arts denkt dan op een gegeven moment: "Hier is iets aan de hand, hier moeten we iets aan doen". Die meldt dat bij de directie, waarna wij soms in het geweer worden geroepen.'


Maar er zijn ook wel andere signalen. Veel gedrag van psychopaten is volstrekt normaal, maar onderscheidt zich, voor de goede waarnemer, doordat het net even té is. 'Een joviale klap op de schouder, die pijn doet of je bijna omver gooit', zegt Bijlsma. 'Of tegen een gezette collega in het bijzijn van anderen: "Hee ouwe vetzak, wat zie je er weer ranzig uit op de maandagmorgen... Geintje! kun je toch wel tegen, hè?"' Of er worden rouwkaarten het bedrijf rondgestuurd met de naam van een collega erop als overledene. Grapje, moet kunnen. 'Een ander signaal is soms dat bijna een hele afdeling agressief is', vult Blaauw aan. 'Vergis je niet: zo'n psychopaat kan echt een hele afdeling naar zijn hand zetten en volledig verzieken. Zijn agressie wordt dan de norm binnen zo'n afdeling. Er wordt veel geruzied onderling, maar ook klanten worden agressief bejegend.'


Ontwikkelingsbehoefte bepalen van potentiële managers

'De opdracht die wij krijgen luidt natuurlijk niet "Er zit een psychopaat op die en die afdeling, zoek hem op en jaag hem weg". Het is meer een kwestie van: "Er zijn problemen op die afdeling, ga eens kijken hoe het probleem in elkaar steekt en wat we eraan moeten doen". Vervolgens gaan we praten met alle betrokkenen: de man zelf, zijn ondergeschikten, de mensen boven hem, oud-medewerkers. We hebben wel meegemaakt dat een vrouw die al jaren bij het bedrijf weg was in huilen uitbarstte bij het horen van de naam van die betreffende chef. Ze wilde niet met ons praten, was nog steeds doodsbang voor hem.' Bij die gesprekken wordt ook door Blaauw dankbaar gebruik gemaakt van de PCL-R, de Psychopathie Checklist. Hij is ontworpen door de eerder genoemde Robert Hare. Nadat die zo'n twintig jaar lang onderzoek had gedaan onder psychopaten in gevangenissen, had hij in de jaren zeventig genoeg zicht op de geestesziekte gekregen om de checklist te kunnen opstellen. De checklist bestaat uit een aantal invulformulieren en een gedetailleerde beschrijving van hoe de persoon op die lijsten gescoord moet worden over de twintig categorieën waaruit psychopathie is opgebouwd: is hij glad en oppervlakkig charmant, heeft hij eelt op zijn ziel en is hij niet empathisch? Heeft hij een overtrokken gevoel van eigenwaarde, ondiepe emoties, gebrek aan spijt of schuldgevoel? Is hij impulsief, onverantwoordelijk, promiscue? Had hij als kind gedragsproblemen? De informatie voor al deze categorieën wordt zoveel mogelijk uit bestaande documentatie gehaald: rechtbankverslagen, politierapporten, psychologische onderzoeksverslagen; en dus niet uit alleen maar gesprekken met de man zelf, want die kan liegen als geen ander. De maximum score op de checklist is 40; wie dertig of hoger scoort, wordt gezien als klinisch psychopaat. Een gewoon mens haalt een score van gemiddeld 5.

Hare en Babiak hebben op grond van de PCL-R de BScan: 360 ontworpen. Het is een wat vereenvoudigde versie van de PCL-R, toegesneden op gebruik in het bedrijfsleven. Officieel heet de scan een evaluatie-instrument te zijn 'om de ontwikkelingsbehoefte te bepalen van bestaande en potentiële managers'. Hij is bedoeld om 'bepaalde dysfunctionele gedragspatronen op te sporen die, als ze niet binnen de perken worden gehouden, een negatieve invloed kunnen hebben op het bedrijf en zijn werknemers'. Dat klinkt algemeen, maar de scan is wel degelijk bedoeld om psychopaten op te sporen. Alleen kun je het zo natuurlijk niet hardop noemen.

Dave zal wel niet echt Dave hebben geheten, maar hij bestond wel degelijk. Paul Babiak beschreef hoe Dave in de jaren negentig een spoor van vernieling trok door een zeer winstgevend Amerikaans elektronicabedrijf. Dave zag er goed uit, was goed gebekt en maakte diepe indruk in zijn sollicitatiegesprek. Hij bleek ook staalhard en schaamteloos te kunnen liegen, was bot tegen zijn ondergeschikten, zaagde voortdurend aan de poten van de stoel van zijn eigen baas en was snel dikke maatjes geworden met het topmanagement van de onderneming. Hij had een licht ontvlambaar temperament, liet opdrachten waar hij zichzelf te goed voor achtte verwateren en wist moeiteloos van gespreksonderwerp te veranderen als hij op een leugen dreigde te worden betrapt of als hij moest laten zien wat voor werk er in concreto uit zijn handen gekomen was. Toen zijn naasthogere chef genoeg bewijsmateriaal en moed had verzameld om zijn ondergeschikte ter sprake te brengen bij de voorzitter van de raad van bestuur, bleek Dave hem al vóór te zijn geweest en zich aldaar de status van high potential te hebben verworven. De chef werd op een zijspoor gerangeerd, Dave maakte promotie. Het kostte Babiak twee jaar om Dave's hele netwerk te ontrafelen, een netwerk dat klassiek in elkaar bleek te steken. Want ook hier doken weer de twee categorieën op waarin de psychopaat de mensen om hem heen indeelt. Allereerst was er de groep Beschermheren, zonder uitzondering zeer hooggeplaatsten binnen de onderneming met veel formele macht. Ze kenden Dave oppervlakkig, maar de contacten die ze met hem gehad hadden, waren alle zeer positief geweest. Het bleek Babiak later dat Dave al die ontmoetingen zorgvuldig had geënsceneerd. De tweede groep bestond uit de Pionnen: lager geplaatsten met wie Dave dikke maatjes was geworden. Die hadden weliswaar geen macht, maar zorgden er wel voor dat Dave's incompetenties niet aan het daglicht traden. Eén vrouw, een technisch specialist, deed in feite al het werk waarvoor Dave was aangenomen; maar ze aanbad hem en deed het met liefde.

Psychopaten hebben een ijzersterk netwerk

Bijlsma en Blaauw hebben in hun praktijk de nodige Daves voorbij zien komen. 'En inderdaad zie je daar vaak datzelfde patroon', aldus Bijlsma: 'Ze omringen zich met mensen die zwakker staan, vaak mensen die een traumatisch verleden hebben, tot depressie geneigd zijn. Die houden ze de hand boven het hoofd, terwijl ze zich tegenover de buitenwereld uitputten in begrip -"Het is toch ook vreselijk wat die man allemaal heeft moeten meemaken". Ze maken die mensen volledig afhankelijk van hen. Totdat de dag komt dat ze geofferd moeten worden als de psychopaat door de mand dreigt te vallen. Dan vangt zijn ondergeschikte de kat, wordt ontslagen, waarna de leiding hogerop denkt dat het probleem uit de wereld is geholpen. We hebben psychopaten gezien die zo in de loop der jaren de ene ondergeschikte na de andere eruit werkten, allemaal om hun eigen incompetentie te verhullen.' Dankzij het effectieve verdedigingsbolwerk dat de psychopaten om zich heen hebben opgeworpen, belandt ook het eindrapport van Pijnruimen® in eerste instantie nog wel eens onderin een bureaula. 'Aanvankelijk kan de leiding het niet geloven', zegt Blaauw. '"Hij is juist een van onze allerbeste managers", hoor je dan. Bovendien hebben die psychopaten een ijzersterk netwerk opgebouwd, zijn ze omringd met mensen die ze schatplichtig aan zich hebben gemaakt, mensen die ze chanteren, mensen die gecompromitteerd zijn en vaak genoeg ook mensen die regelrecht bedreigd zijn.
'Maar we doen in ons eindrapport ook voorspellingen. Zeggen: als u niet ingrijpt, kunt u verwachten dat dat en dat zal gebeuren. Op een gegeven moment gaan die voorspellingen uitkomen. Maar ook dan grijpen niet alle bedrijven in, zo groot kan de macht van de psychopaat zijn.'

En de werknemer zelf? Kan die ingrijpen tegenover een collega met ernstige psychopathische trekken? Het zal niet meevallen. 'Als hij zich bedreigd ziet, zal de psychopaat keihard terugslaan', zegt Blaauw. 'Het enige wat je kunt doen, is zakelijk en objectief te werk gaan: feiten verzamelen die je tegen hem kunt gebruiken, zorgen dat je dingen op papier hebt staan. Maar het beste is het te zorgen dat ze überhaupt niet binnenkomen, door bij sollicitaties door te vragen, want hun kennis is meestal oppervlakkig. En door alle mededelingen op juistheid te controleren en de referenties ook na te bellen.'
Al zou je graag zien dat het recht altijd zegeviert en mensen als Dave uiteindelijk tegen de lamp lopen, de werkelijkheid is weerbarstiger. Dave, zo schrijft Paul Babiak, overleefde twee grote fusies, werkte in de loop der jaren al zijn vijanden eruit en is alleen maar hogerop geklommen. Bij welk bedrijf, dat vermeldt de geschiedenis niet. Maar kijk eens om u heen.

Zo pik je ze eruit:

- Maken uw chef of collega's een gladde, charmante indruk? Buigen
- zij een gesprek vaak om naar een gesprek over henzelf?
- Brengen zij anderen in diskrediet, of zeiken ze anderen af om hun eigen imago of reputatie op te poetsen?
- Kunnen ze met een stalen gezicht liegen tegen collega's, klanten of zakenrelaties?
- Vinden ze mensen die ze te slim zijn af geweest of die ze hebben gemanipuleerd dom of stom?
- Zijn ze opportunistisch en genadeloos; vinden ze het vreselijk om te verliezen en spelen ze om te winnen?
- Maken ze een kille, berekenende indruk?
- Gedragen ze zich soms onethisch en oneerlijk?
- Hebben ze binnen de organisatie een machtsnetwerk opgebouwd en dat vervolgens gebruikt om er zelf beter van te worden?
- Tonen ze geen spijt als ze beslissingen hebben genomen die een negatief effect hebben gehad op het bedrijf, de aandeelhouders of het personeel?

Hebt u meer dan zes van de tien vragen met 'ja' beantwoord, dan bent u waarschijnlijk al een psychopaat tegengekomen.


Read more: http://www.intermediair.nl/artikel/archief/32485/psychopaten-in-pak.html#ixzz0Tq6GVL8d

 

Meningen, zaterdag 8 november 2008

Wethouder Carolien Gehrels is Thorbeckes opvattingen ver voorbij

Wethouder Carolien Gehrels zou, blijkens haar artikel in Het Parool van 26 oktober, graag Thorbecke doen vergeten. Of dat gaat gebeuren is nog maar de vraag. Gehrels' bemoeienis met kunstinstellingen markeert wel alvast een unicum in het vaderlandse kunstbeleid. 'De smalle marges' van de door haar aangehaalde Joop den Uyl worden verre overschreden.

De gemeenteraad van Amsterdam heeft voorafgaand aan de Kunstenplanprocedure een debat gevoerd over de actualisering van de Kunstenplansystematiek. In de nota die hieruit voortkwam, Een partituur, werd de taak van het college afgebakend tot 'het voorbereiden, vormgeven, uitvoeren en toetsen van beleid'. De grens is duidelijk: het college beperkt zich tot het beleid en oordeelt niet over individuele instellingen. Het inhoudelijk oordeel behoort binnen die opvatting expliciet toe aan de artistiek adviseur van de gemeente, de Amsterdamse Kunstraad.

Met haar concept Kunstenplan rekt Gehrels de grenzen van haar bevoegdheid ruimschoots op. Zij doet dit door vier miljoen euro te verdelen zonder het advies van de Kunstraad af te wachten. En ze doet dit door onze acht, door de Kunstraad positief beoordeelde instellingen, buiten het Kunstenplan te houden.

Onze acht gezelschappen worden door Gehrels afgewezen 'teneinde daarmee het uitgespaarde budget in te zetten voor instellingen die passen in de prioriteiten van de Hoofdlijnen Kunst en Cultuur'. Zestien negatief beoordeelde instellingen worden vervolgens in haar plan alsnog toegelaten, veertien andere instellingen krijgen forse subsidieverhogingen.

Gehrels vermijdt angstvallig toe te lichten waarom onze gezelschappen voor haar geen prioriteit hebben, terwijl haar keuze toch duidelijk inhoudelijk is gemotiveerd. In plaats daarvan voert zij allerlei bestuurlijke argumenten aan. Gehrels verschuilt zich achter de gemeenteraad door te doen alsof die haar heeft opgedragen geen plek te bieden aan nieuwe producenten, zoals onze acht groepen.

Dat staat echter nergens in de Hoofdlijnennota en wordt ook weersproken doordat zij in oktober 2007 onze aanvragen gewoon ontvankelijk verklaarde. Bovendien: in het Kunstenplan worden zeven andere nieuwe producenten wél toegelaten.

Gehrels probeert daarnaast de verantwoordelijkheid voor onze gezelschappen door te schuiven naar het Nederlands Fonds voor de Podiumkunsten+ (NFPK+). Ook daarbij geeft zij opzettelijk een verkeerde voorstelling van zaken. Het NFPK+ opereert immers onafhankelijk van het rijk en was derhalve nooit onderdeel van de afspraken tussen rijk en gemeente. Ondanks verzoeken van het NFPK+ om deze foutieve informatie te corrigeren, houdt de wethouder dit onjuiste beeld bewust in stand.

Natuurlijk frustreert het dat je als bestuurder alleen de hoofdlijnen mag uitzetten en je adviseur daarna de tekening mag inkleuren. Maar die constructie is niet voor niets gekozen. De overheid kan nu eenmaal niet worden geacht het kunstenveld in de volle breedte en diepte te overzien. Het vermijden van een situatie waarin de overheid inhoudelijke keuzes maakt op basis van onvolledige informatie of persoonlijke smaak, was exact de grond voor Thorbeckes opvattingen om zich over de inhoud van kunst geen mening te vormen. En om precies die reden, het vermijden van willekeur, is de positie van de Kunstraad nog steeds actueel en relevant.

Het advies van de Kunstraad is zorgvuldig tot stand gekomen, geeft rekenschap van de beleidsambities en motiveert met duidelijke argumenten. Het negeren van de positieve beoordeling van onze acht instellingen zal dan ook aanzienlijke gevolgen hebben voor het systeem. Het oordeel van de Kunstraad wordt daarmee immers vogelvrij verklaard en daarmee ook zijn gezag. In juridische procedures zal het college nooit zomaar meer naar het oordeel van de Kunstraad kunnen verwijzen.

Ook de kwaliteit van de advisering zelf zal snel afnemen. Je moet immers wel gek zijn om je tijd, kennis en goede naam ter beschikking te stellen aan een adviesorgaan waarvan zelfs de positieve adviezen geen status hebben.

Het is nog nooit gebeurd dat het college positief beoordeelde instellingen inruilde voor negatief beoordeelde instellingen. Ook in het huidige Kunstenplan is daar geen reden toe. De gemeenteraad heeft het college nota bene vier miljoen euro extra ter beschikking gesteld. Er is geen noodzaak om daarnaast nog eens 800.000 euro bij onze acht instellingen weg te halen.

De rol van het college is helder gedefinieerd door de gemeenteraad. Het tegen elkaar inwisselen van individuele instellingen valt onmiskenbaar buiten die bevoegdheid. Het is tijd voor de gemeenteraad om het college de oorspronkelijke taakstelling in herinnering te brengen en het op te dragen het advies van de Kunstraad te respecteren.

Groep van Acht

anoukvandijk dc, Calefax

Rietkwintet, ICK Amsterdam EG|PC, Leine & Roebana, Maatschappij

Discordia, Parels voor de Zwijnen,

The Glasshouse, ZEP

 

Ziek van wachten   

Documentaire over jongeren en wachtlijsten in de jeugdzorg

Wachten is soms onvermijdelijk in de jongeren- en jeugdhulpverlening, sterker nog,
de wachtlijsten zijn de laatste tijd weer toegenomen, maar de jongeren willen meer dan wachten op hun volgende diagnose. 

De film Wachten is een aangrijpende filmische documentaire, gemaakt in MTV-stijl. De film vertelt het sprookje van de heilige Anna. Ze laat niet alleen de pijn, het stigma, van de jongeren zien, maar ook hoe ze hun wachttijd kunnen gebruiken om hun kracht te vinden. De jongeren willen gestimuleerd worden in hun kwaliteiten.
Zo wordt verloren tijd, gewonnen tijd. 

Bron en inspiratie voor de film is het jongerenpanel 'Ziek)' van ParticipatieWerkPlaats Jeugd uit Midden-Brabant. De jongeren willen hiermee het beleid beïnvloeden.

 

http://www.tvblik.nl/andere-tijden/de-telegraaf-rellen-van-1966

 'Het leek wel oorlog!' Politieagent De Weerd stond doodsangsten uit toen hij op dinsdag 14 juni 1966 werd belaagd door woedende bouwvakkers die hem uitscholden voor moordenaar: 'Het schuim stond ze op de lippen.' De razernij van de bouwvakkers beperkte zich niet tot de politie. In de loop van diezelfde ochtend werden de burelen van De Telegraaf bestormd. Ruiten gingen aan diggelen, auto's in brand. Meer dan twee uur duurde het vandalisme rond het krantengebouw, daarna trok de orkaan van geweld verder over de stad om pas veel later volledig tot rust te komen. Wat de vorige dag begonnen was als een demonstratie liep uit op een veldslag. Maandag 13 juni waren de bouwvakkers samengekomen om te protesteren tegen korting op hun vakantiegeld. Dat liep uit de hand. De politie trad op en deelde flinke klappen uit. Toen de dienders zich tenslotte terugtrokken, lag de metselaar Jan Weggelaar levenloos op de grond. In het ziekenhuis werden geen uitwendige verwondingen geconstateerd en de diagnose was hartstilstand. De Telegraaf bracht op dinsdagochtend het bericht dat Weggelaar niet door politiegeweld om het leven was gekomen. Dat was tegen het zere been van de bouwvakkers die zich toch al tot het uiterste getergd voelden. Dus trok een aantal van hen op naar het Telegraaf-gebouw om hun woede te koelen. De politie bleef daarbij, in tegenstelling tot de vorige avond, opvallend afwezig waardoor de vandalen ongestoord hun gang konden gaan. Andere tijden kijkt terug op charges, vlammen en traangas met bouwvakkers, betrokkenen én Telegraafjournalisten.

Amsterdam neemt in stijl afscheid van Grootveld

De kist van Grootveld voer op een vlot door de grachten en over de Amstel naar begraafplaats Zorgvlied. Foto ANP
update  
AMSTERDAM - Amsterdam heeft zaterdag afscheid genomen van de overleden kunstenaar, zelfverklaard magiër en voorloper van de provo's Robert Jasper Grootveld. De uitvaart had volledig in zijn stijl plaats.

De bijeenkomst begon bij het beeld Het Lieverdje op het Spui. Grootveld hield daar in de jaren zestig zijn beroemde happenings, waarbij hij verkleed en geschminkt foeterde op onder meer de tabaksindustrie. Zijn kist werd drie keer rond het beeld gedragen, terwijl omstanders 'hie ha happening' riepen.

In de Doopsgezinde Singelkerk was een herdenkingsbijeenkomst met toespraken. "Jasper is eigenlijk een soort Jezus van de vrijheidsbeweging in Amsterdam geworden'', zei oud-provo Roel van Duijn. ,,Hij was het lopende vuurtje dat de mensen aanzette. Hij stookte altijd goed de boel op.''

Een andere voormalige provo, Luud Schimmelpenninck, noemde de boodschap van Grootveld "waar en overtuigend''. "Zonder Jasper was het imago van provo niet geworden wat het is geworden.'' De circa tweehonderd aanwezigen reageerden op de toespraken met instemmend geschreeuw en staande ovaties.

Vervolgens voer de kist van Grootveld op een vlot door de grachten en over de Amstel naar begraafplaats Zorgvlied. De kunstenaar haalde namelijk de landelijke pers toen hij in de jaren vijftig op een zelfgebouwd vlotje door Amsterdam voer. Ook was hij een van de bedenkers van in het water drijvende tuinen.

Circa twintig andere bootjes begeleidden de voorloper van de provo's zaterdag. Andere belangstellenden volgden de 'begrafenisstoet' op de fiets.
De organisatoren gingen tijdens de uitvaart nog met de pet rond en verkochten portretten van Grootveld om de begrafenis en het graf te kunnen betalen. Eric Duivenvoorden, biograaf van de kunstenaar en medeorganisator, had het geld nog niet geteld, maar zei dat het er "goed'' uitzag.

Grootveld overleed vorige week donderdag op 76-jarige leeftijd in een verpleeghuis in Amsterdam. (ANP)

 

Cohen jaagt Diemen de kast op met Palin

Politiek Diemen is zwaard beledigd na een uitspraak van Job Cohen over Sarah Palin en Diemen. Foto GPD
AMSTERDAM/PEKING - De Amsterdamse burgemeester Job Cohen heeft de woede van politiek Diemen over zich afgeroepen met zijn reactie op de verkiezingszege van Barack Obama in de Verenigde Staten. Cohen zei woensdag in deze krant 'ontzettend blij' te zijn dat Sarah Palin geen vicepresident wordt. ''Bij haar kreeg je het gevoel dat iemand die vier jaar burgemeester in Diemen en twee jaar commissaris van de koningin in Flevoland is geweest, het hoogste ambt ambieert,'' zei Cohen.

Die uitspraak was voor het CDA in Diemen aanleiding donderdag een 'motie van teleurstelling' in te dienen, die met uitzondering van de SP door alle fracties werd gesteund. Daarmee is het laatste woord over de zaak nog niet gezegd. Want namens de gemeenteraad zal een brief de deur uitgaan naar Cohen, waarin hem wordt duidelijk gemaakt dat Diemen niet is gediend van dit soort uitspraken.

''We kennen Cohen als een prettige buurman en ik snap dat hij het bij wijze van spreken heeft gezegd. Maar voor iemand van zijn statuur is zo'n opmerking ongepast,'' aldus Martin Tokkie, CDA-fractievoorzitter in Diemen. ''We zijn juist bezig het imago van Diemen te versterken en dan komt dit niet van pas. Diemen is niet heel bekend, maar heeft zoveel te bieden. Het is een heel mooie gemeente met mooie voorzieningen en goed openbaar vervoer. Van hieruit kun je zonder files naar Amsterdam. ''

Het doelwit van Cohens opmerking, burgemeester Amy Koopmanschap (GroenLinks), reageert veel laconieker. ''Ik ken Job Cohen te goed om dit als denigrerend te ervaren. Dat bevestigde hij me ook, toen ik voorafgaand aan de raadsvergadering het voorstel van het CDA zag voor een motie en even contact heb gezocht.''

Vanuit China, waar Cohen deze week aan het hoofd staat van een uitgebreide Amsterdamse delegatie, bezwoer hij dat zijn uitspraak niet denigrerend was bedoeld. ''Van mij hadden die motie en de brief dan ook niet gehoeven,'' aldus Koopmanschap. (HET PAROOL)

 

 [DOC] 

MIGRATIE IN HISTORISCH PERSPECTIEF

Bestandsformaat: Microsoft Word
In de loop van de 16e eeuw kwamen veel Portugese 
joden terecht via Antwerpen in Middelburg en Amsterdam, de twee afmeersteden van de VOC...

www.toekomstkind.nl/migratiehistorisch.doc


Hiermee is 1492 een jaar waarin de Moren zich terug moesten trekken in Noord-Afrika en de Joden moesten vluchtten. Een deel van de Joodse gemeenschap vluchtte mee met de Moren naar ondermeer Marokko.  Anderen vluchtten naar Portugal, maar ook hier begon de inquisitie en vluchtten veel joden naar het noorden van Europa. In de loop van de 16e eeuw kwamen veel Portugese joden terecht via Antwerpen in Middelburg en Amsterdam, de twee afmeersteden van de VOC. Ze zijn een voorbeeld van bepalende en belangrijke immigranten in cultureel en economisch opzicht.

De Gouden Eeuw, wat eigenlijk een periode bestrijkt vanaf de 16e eeuw tot en met de 17e eeuw., was zonder immigratie nooit succesvol of realiseerbaar geweest. Voorstanders van immigratie halen deze periode dan ook graag aan om hun gelijk te bewijzen.

Amsterdam is het meest aansprekende voorbeeld van de florerende Noordelijke Nederlanden. Rond 1500 had Amsterdam ruim 10.000 inwoners, maar was daarmee niet de grootste stad vanhet graafschap Holland. Evenmin was het de belangrijkste handelsstad van de Noordelijke Nederlanden, dat was Kampen.

Rond 1540 werd door druk van Karel V de Sont voor Hollandse en Zeeuwse schepen opengesteld en werd het tolrecht van Dordrecht nagenoeg afgeschaft. Hierdoor brak vanaf die tijd een periode van ongekende handelsgroei aan in Amsterdam.

Immigratie betekende toen echter iets anders als nu. In de registers van Amsterdam werden jongemannen uit plaatsen als Diemen of Amstelveen als immigrant vermeld. In die periode kwam slechts een kleine minderheid van buiten de Nederlandse grenzen.

 

Amsterdam verdrievoudigde haar bewonerstal in een halve eeuw tijd, met name door immigratie. In de loop van de 17e eeuw kwamen er aanvankelijk veel immigranten uit de Zuidelijke Nederlanden. Dit werd ingegeven door de Spaanse koning Filips II die de opstand onder leiding van Willem van Oranje wilde neerslaan. Dit is echter niet gebeurd en met name de relatief welgestelde en onafhankelijk protestanten vluchtten naar Zeeland en Holland. Naast de joodse immigranten waren de protestanten eveneens bepalend voor de verder ontwikkeling van de cultuur en economie.

Halfweg de 17e eeuw had Amsterdam zo’n 200.000 inwoners, in anderhalve eeuw was de bevoking bijna twintig keer zo omvangrijk geworden. Veel immigranten kwamen af op de succesverhalen over de vaart naar de Oost met de VOC maar ook die van de handelsvaart naar Polen en de Baltische staten. De VOC had twee afmeersteden : Amsterdam en Middelburg, waar eveneens een enorme economische ontwikkeling had plaatsgevonden en waar een sterke immigratie was. Van alle mensen die in de 17e en 18e eeuw naar Amsterdam emigreerden, gingen er een miljoen scheep naar de Oost. Van hen kwamen er 200.000 terug, de overige 800.000 werden als emigrant afgeboekt. Daarmee was Amsterdam niet alleen de grootste immigratie- maar ook de grootste emigratiestad.

Trouw - 12 december 2008

ChristenUnie voelt steun van Europa voor initiatief-wetsvoorstel
’Straf ontkennen van genocide'


Door Cees van der Laan

De PvdA voelt er weinig voor, maar de ChristenUnie zet haar initiatief-wetsvoorstel door om het beledigend ontkennen van genocides te bestraffen. Onder het oppervlak suddert de kwestie-Armenië.

Het was al een tijdje stil rond het in 2006 aangekondigde initiatief-wetsvoorstel van de ChristenUnie om het publiekelijk ontkennen van een genocide te bestraffen. De heftigheid van het debat over de Armeense volkerenmoord tijdens de verkiezingen in 2006 zal daar debet aan zijn geweest. Bovendien zitten een voorstander van het bestraffen van genocide-ontkenning, de ChristenUnie, en een tegenstander, de PvdA, in een coalitie. Dan is het niet onverstandig het onderwerp af te laten koelen.

Maar de ChristenUnie (CU) voelt zich nu door Europa in de rug gesteund om verder te gaan met haar wetsvoorstel. De Europese Commissie, het Europees Parlement en de EU-ministers van justitie vinden dat de aangesloten landen de strafbaarstelling in hun wetgeving moeten opnemen. Zaterdag werd dit Europese kaderbesluit gepubliceerd en dus officieel. „Een heldere uiting van Europese gezindheid”, vindt CU-Kamerlid Joël Voordewind. Zwitserland, Duitsland, Oostenrijk, Spanje en Luxemburg kennen al een straf op het ontkennen van genocide.

Maandag houdt de ChristenUnie in de Tweede Kamer een ’rondetafelgesprek’ over haar initiatief-wetsvoorstel. De bijeenkomst is besloten, zodat Kamerleden en uitgenodigde genocide-experts en juristen vrijelijk met elkaar van gedachten kunnen wisselen. Dat over de Armeense volkerenmoord zal worden gesproken, kan er ook mee te maken hebben, want de Federatie van Armeense organisaties is eveneens present.

Bij Turken in Nederland wordt deze kwestie, die volgens vele Turken geen genocide was, bijzonder emotioneel beleefd. Bij CDA en PvdA trokken zich in 2006 drie Turkse kandidaten voor de Tweede Kamer terug, omdat ze de Armeense genocide ontkenden. Staatssecretaris Albayrak (PvdA) vindt dat er destijds wel massamoorden zijn gepleegd, maar voor haar is het de vraag of het in volkenrechtelijke zin genocide was.

Voordewind gaat ervan uit dat hij na de hoorzitting zijn wetsvoorstel formeel in behandeling zal geven bij de Tweede Kamer. Dit voorstel is na kritiek van de Raad van State op enkele onderdelen aangepast, maar staat qua strekking recht overeind. Maar coalitiepartner PvdA ziet er niks in. Ook minister Hirsch Ballin (justitie) voelt niet voor aparte wetgeving. Hij onderschrijft het Europese kaderbesluit, maar vindt dat de huidige wetgeving hierin al voorziet. Met de bestaande strafbepalingen ten aanzien van discriminatie en belediging kunnen ontkenners van de holocaust op joden en andere genocides (Srebrenica, Rwanda, Armenië) worden aangepakt, vindt hij.

De ChristenUnie is het daar niet mee eens. Het welbewust verdraaien van de feiten in combinatie met het kwetsen, beledigen of discrimineren van slachtoffers of hun nabestaanden moet een op zichzelf vaststaand strafbaar feit zijn, vindt Voordewind. Speciale wetgeving zal bovendien effectiever werken dan de huidige algemenere bepalingen in het wetboek van strafrecht.

Het initiatief-wetsvoorstel vindt zijn oorsprong in een motie van de ChristenUnie die in 2004 door de Tweede Kamer werd aangenomen. Daarin werd de Armeense volkerenmoord als genocide erkend. De regering had er destijds geen problemen mee. In 2006 volgde het initiatiefwetsvoorstel tot strafbaarstelling van het algemenere ’negationisme’, het beledigend ontkennen van misdrijven tegen de menselijkheid, waarop een gevangenisstraf zou moeten staan van maximaal één jaar of vergelijkbare geldboete. Het wetsvoorstel is niet specifiek gericht op de Armeense genocide, maar geldt voor alle door internationaal vastgestelde volkerenmoorden. 

http://nl.wikipedia.org/wiki/Godslastering

Religie en godslastering

Alle theïstische religies worden gekenmerkt door een diepe verering voor een opperwezen of voor een aantal godheden of goddelijke principes. Binnen de normen en waarden van een religie geldt de aantasting van de eer van diegene of datgene dat vereerd wordt derhalve als een zeer zwaar vergrijp. Bijvoorbeeld in het antieke jodendomLeviticus 24 vers 16 stelt de dood door steniging als straf op het lasteren van de naam van God. Ook in de islam is de traditionele straf voor godslastering de doodstraf.

Daar wordt soms tegenin gebracht dat een eeuwig, almachtig en onvoorwaardelijk liefhebbend opperwezen niet door mensen tegen godslastering verdedigd hoeft te worden. De meeste definities van God (die er in essentie op neerkomen dat God het grootste almachtigste onvoorwaardelijk liefhebbendste wezen is) houden impliciet in dat dit wezen, vanwege zijn aard, niet beledigd kán worden. Sommigen stellen dat de werkelijke godslastering niet wordt gepleegd door mensen die niet in God geloven, maar juist door hen die zeggen God te dienen en tegelijkertijd dingen zeggen of doen, die met Gods waardigheid in tegenspraak zijn.

Zo laakte de Noorse minister van Cultuur en Kerkzaken, Valgerd Svarstad Haugland, het hardop in de kerk bidden voor een voetbalclub. Aanleiding was het dankgebed dat dominee Einar Gelius in de kerk had uitgesproken voor de 4-1 overwinning van Vålerenga IF tegen Rosenborg BK. Theologie-professorJacob Jervell was het met haar eens en zei dat dergelijke praktijken zelfs ruiken naar godslastering. [1]

In dit verband wordt de tekst "Gott mit uns" op de koppels van de soldaten in het Duitse leger in deHitler-tijd ook wel genoemd.

[bewerken]Strafrecht en godslastering

Een aantal landen kent een verbod op godslastering.

Een dergelijk verbod kan vanwege verschillende gronden in de nationale wetgeving zijn opgenomen:

  • vanuit de gedachte dat de staat de christelijke (of de islamitische) moraal behoort te verdedigen; die gedachte kan voortkomen uit:
    • een afwijzing van de scheiding van kerk en staat, waarbij de overheid wordt gezien als "hoedster der Kerk" of "beschermer van het ware geloof";
    • of een situatie waarbij vrijwel de gehele bevolking een bepaalde godsdienst aanhangt.
  • ter bescherming van de openbare orde, die in gevaar kan komen door godsdienstige onlustgevoelens en polarisatie;
  • om de bevolking te vrijwaren van uitingen die als pijnlijk en krenkend worden ervaren.

Donner wilde uitingen bestraffen "die in haar uitdrukkingswijze zelf een honen van de persoon Gods bevatten." Kritiek leveren op God en het geloof werd door de nieuwe wet niet verboden. [6][7]

De bepalingen zijn als volgt in het wetboek van strafrecht terecht gekomen:

  • Onder de "Misdrijven tegen de openbare orde":
    • Artikel 147 sub 1 verbiedt 'smalende godslasteringen' als die in het openbaar geuit worden en krenkend zijn voor godsdienstige gevoelens. Dit geldt zowel voor gesproken als voor geschreven teksten en voor afbeeldingen. (maximum straf: 3 maanden gevangenis) [8]
    • Artikel 147 sub 2 verbiedt bespotting van predikanten, priesters en dergelijke '"in de waarneming van hun bediening".
    • Artikel 147 sub 3 verbiedt beschimping van aan de eredienst gewijde voorwerpen.
    • Artikel 147a lid 1 en 2 betreft het uitgeven of ten gehore brengen van godslasterlijke publicaties. Daarop staat maximaal twee maanden gevangenis.
    • Artikel 147a lid 3 bepaalt dat iemand die binnen twee jaar herhaaldelijk wordt veroordeeld voor een dergelijke publicatie uit zijn beroep (van uitgever) gezet kan worden.
  • Onder de "Overtredingen betreffende de openbare orde":
    • Artikel 429bis stelt een maand gevangenisstraf op het aan de openbare weg tonen van krenkende, godslasterlijke leuzen en afbeeldingen.

 De rechtbank oordeelde dat de passages weliswaar godslasterlijk waren, maar geen smalend karakter hadden. Reve ging daarop in hoger beroep, waarbij hij zelf zijn verdediging voerde. Hij wees er onder andere op dat de wet een onzinnig onderscheid maakt tussen het lasteren van personen die als God worden vereerd en het uitschelden van bijvoorbeeld

Theo van Gogh

De Bond tegen het vloeken heeft in 1995 nog tevergeefs geprobeerd Theo van Gogh op basis van artikel 147 veroordeeld te krijgen, nadat hij 'christenhonden' voor 'supportersvereniging van die rotte vis vanNazareth' had uitgemaakt.

 [PDF] 

Beleidskader ontmoeten en je plek vinden

Bestandsformaat: PDF/Adobe Acrobat - Weergeven
De onrust in de stad was aanleiding voor burgemeester Cohen .... Het stadsdeel zet het stimuleren van de dialoog tussen bewoners, scholieren, ...
www.oudzuid.amsterdam.nl/.../download.aspx?.../beleidskaderontmoetenenjeplekvinden... -

Ontmoeten en je plek vinden.

Het vervolg op Wij Amsterdammers in Oud-Zuid

I. Inleiding

1.1 Een beknopt overzicht van Wij Amsterdammers tot nu toe

De notitie Wij Amsterdammers in Oud Zuid is in mei 2005 aan de Stadsdeelraad

voorgelegd. Deze notitie sloot aan bij het actieplan van B&W van Amsterdam: Wij

Amsterdammers dat na de moord op Theo van Gogh op 2 november 2004, werd

opgesteld. De campagne Wij Amsterdammers was opgebouwd uit drie actielijnen:

1. Het voorkomen van polarisatie en het mobiliseren van positieve krachten

2. het tegengaan van radicalisering, o.a. door uitsluiting en discriminatie tegen te

gaan.

3. het bestrijden van terrorisme

In juni 2006 zijn door het College van B&W subsidiecriteria vastgesteld voor Wij

Amsterdammers en is er een verdeelsleutel opgesteld ten behoeve van de verdeling

van de 2,5 miljoen aan c.s.-gelden voor 2006 over de stadsdelen.

Door het Dagelijks Bestuur van ons stadsdeel zijn aanvullende subsidiecriteria

vastgesteld. Er is een Bestedingsvoorstel opgesteld waarin aan 12 projecten

middelen zijn toegekend. Naast deze 12 projecten hebben er tal van activiteiten in

het kader van Wij Amsterdammers in 2006 plaatsgevonden. Voorbeelden vormen de

dialooggesprekken, het creëren van stageplaatsen en leerwerkbanen en het

organiseren van taalcursussen. Aan de Stadsdeelraad is in het laatste kwartaal het

Bestedingsvoorstel 2006 en een voortgangsnotitie gezonden waarin de projecten en

activiteiten beschreven staan.

Door de Raad is in oktober 2005 een motie aangenomen om een Intercultureel

Platform op te richten. Hiervoor is een startnotitie aan de toenmalige commissie Wij

Amsterdammers voorgelegd. Naar aanleiding van de bespreking in deze commissie

is vervolgens een instellingsbesluit opgesteld en vastgesteld door het Dagelijks

Bestuur. Daarna kon de werving en selectie van de leden van het platform in gang

worden gezet. Doel van het platform is het voorkomen en doorbreken van segregatie

en het bewerkstelligen van sociale cohesie tussen inwoners van het stadsdeel. Het

platform adviseert het Dagelijks Bestuur met betrekking tot de hoofdlijnen van het

beleid hieromtrent.

1.2 De aanleiding voor deze notitie

Vanwege een aantal ontwikkelingen bestaat er nu aanleiding de notitie Wij

Amsterdammers in Oud-Zuid te herzien.

1. Begin 2006 heeft het College van B&W de notitie Investeren in mensen en het

stellen van grenzen, het vervolg op Wij Amsterdammers, vastgesteld. Er is sprake

van een accentverschuiving. Het bestrijden van terreur en het voorkomen van

aanslagen maakt geen onderdeel meer uit van Wij Amsterdammers maar van het

reguliere veiligheidsbeleid. De essentie is investeren in mensen en het stellen van

grenzen. Het gaat om het versterken van positief emotioneel contact tussen

individuen en groepen om negatieve beeldvorming te ontkrachten en bindend

overbruggend sociaal kapitaal op te bouwen. Het gaat daarnaast om het grenzen

stellen aan allerlei vormen van intolerant en extremistisch gedrag en het eisen van

burgers dat zij algemene fatsoensnormen respecteren, ongeacht culturele of

religieuze achtergrond of afkomst.

2. In oktober 2005 is het rapport Niet met de ruggen naar elkaar. Een advies over

verbinden van de Raad voor de Maatschappelijke Ontwikkeling (RMO) verschenen.

4

In dit rapport adviseert RMO over manieren waarop de overheid de binding tussen

allochtonen en autochtonen kan bevorderen. Kern van het advies is het scheppen

van voorwaarden voor ontmoeting waarbij begrippen als etniciteitoverstijgend,

duurzaamheid, vanzelfsprekendheid en het wegwerken van sociaal-economische

achterstanden de wijze aangeven waardoor ontmoeting kan plaatsvinden.

3. Er is een nota vrijwilligersbeleid opgesteld. In deze nota wordt het vergroten van

de maatschappelijke participatie als een van de belangrijkste doelstellingen gezien.

4. Het diversiteitbeleid kent grote raakvlakken met het beleid in het kader van Wij

Amsterdammers in Oud-Zuid. Er is dan ook voor gekozen dit beleid in deze notitie op

te nemen.

5. In april 2006 heeft het stadsdeel de opdracht gegeven aan het Verweij-

Jonkerinstituut om een onderzoek te doen naar polarisatie en vertrouwen. Aanleiding

hiertoe waren signalen over vormen van discriminatie en pestgedrag van bepaalde

bewonersgroepen zoals joden en homoseksuelen.

6. Half oktober verscheen het onderzoeksrapport Processen van radicalisering,

waarom sommige Amsterdamse moslims radicaal worden . Dit is een onderzoek naar

radicalisering onder Amsterdamse moslims. Centrale vragen in dit onderzoek zijn:

wat is radicalisering en welke factoren bepalen of iemand ontvankelijk is voor

radicaliseringprocessen? In het rapport staat een aantal beleidsaanbevelingen die

passen in het kader van Wij Amsterdammers.

In deze notitie worden bovenstaande ontwikkelingen en de uitkomsten van de

onderzoeken meegenomen.

1.3 Het doel en de context van deze notitie

Het doel van deze notitie is het bieden van een herzien abstract beleidskader met als

kern het bevorderen van de sociale cohesie: ontmoeten en je plek vinden.

Vervolgens kunnen we hoofddoelstellingen onderscheiden en resultaatgebieden.

Ontmoeten en je plek vinden moet vooral gestalte krijgen door opname van

uitgangspunten in andere beleidsvelden. Van groot belang is dat aan de

verschillende thema s op een integrale en innovatieve wijze nader vorm en inhoud

wordt gegeven. De verschillende beleidsvelden kunnen elkaar versterken waardoor

het resultaat meer is dan de optelsom van de inzet vanuit de verschillende

beleidsterreinen.

Het herziene beleidskader is abstract en meerjarig. Door de uitvoerende afdelingen

binnen de stadsdeelorganisatie wordt het kader omgezet naar concrete acties die in

de jaarplannen worden opgenomen. Deze concrete acties geven op hen beurt vorm

en inhoud aan de abstracte begrippen.

In de notitie wordt een aantal concrete acties genoemd die nu al plaatsvinden of in

de nabije toekomst gaan plaatsvinden. Deze concrete acties dienen als voorbeeld

van hoe een en ander in de praktijk vorm kan krijgen en zijn niet uitputtend.

Op grond van dit beleidskader en eventuele richtlijnen vanuit de centrale stad zal het

Dagelijks Bestuur subsidiecriteria vaststellen.

In onderstaande paragraaf worden de ontwikkelingen die aanleiding gaven tot een

herzien beleidskader nader toegelicht.

2. Ontwikkelingen

2.1. Investeren in mensen en het stellen van grenzen. Het vervolg op

actieprogramma Wij Amsterdammers

Dit plan werkt langs drie lijnen. Allereerst: het investeren in sociaal kapitaal. Hierbij

gaat het om het versterken van het vertrouwen en het contact tussen diverse

5

bevolkingsgroepen. Processen, zoals inrichting en beheer van de openbare ruimte,

handhaving, signalering en buitenschoolse activiteiten, zouden zo moeten worden

ingericht dat een maximum aan participatie en betrokkenheid ontstaat. Wanneer

anonimiteit toeslaat in de publieke ruimte of binnen scholen, ontstaat sociale

onveiligheid en afnemende betrokkenheid en solidariteit van mensen met elkaar. De

lokale identiteit wordt gebruikt om polarisering tegen te gaan en sociale binding

tussen groepen te versterken. Alle Amsterdammers horen erbij en doen mee.

Ten tweede: Het stellen van grenzen. Voor iedereen moet duidelijk zijn wat wel en

niet kan in Amsterdam. Hufterig, intimiderend en agressief gedrag is onacceptabel.

Intolerant gedrag tegen vrouwen, homo s, joden en moslims evenmin. Er moet

daarnaast ook aandacht zijn voor de onvrede die bestaat bij autochtone

Amsterdammers over de ontwikkelingen in hun stad. Van alle Amsterdammers wordt

verwacht dat de fatsoensregels en de uitgangspunten van een vrije en tolerante

samenleving worden bewaakt, beschermd en gerespecteerd.

De derde lijn is die van perspectief en kansen bieden. De Gemeenteraad heeft dit

onderdeel vastgelegd in de notitie Perspectief en kansen, het Amsterdamse

integratiebeleid tegen de achtergrond van het programma Wij Amsterdammers .

Deze integratieprojecten hebben als doel te zorgen dat alle Amsterdammers naar

vermogen maximaal zijn opgeleid en werk hebben. De doelstelling hierbij is dat

etnische verschillen tussen bevolkingsgroepen op het gebied van inkomen, scholing

en arbeidsparticipatie jaarlijks afnemen.

2.2 Het RMO rapport Niet met de ruggen naar elkaar. Een advies over

verbinden

Het advies sluit aan bij de opdracht van het College om de afstand en het

wantrouwen tussen groepen in de samenleving te overbruggen en sluit aan bij het

programakkoord van het Dagelijks Bestuur waarin ontmoeten en je plek vinden

centraal staan.

De RMO adviseert om integratieprojecten niet langer te laten gaan over etniciteit.

Verbindingen tussen mensen ontstaan sneller op andere dimensies dan de etnische.

In het advies verkent de RMO de mogelijkheden om de verbindingen tussen

autochtonen en allochtonen op een structurele wijze te bevorderen.

Definitie verbinden

Verbinden is het duurzaam of herhaald bij elkaar brengen van mensen met andere

mensen, groepen of instituties zodat er gemengde sociale netwerken ontstaan.

De RMO bepleit een infrastructurele benadering van verbinden. Dit betekent dat

verbinden zich in de dagelijkse routines en netwerken van burgers dient af te spelen.

Drie aangrijpingspunten

De RMO adviseert verbinden te bevorderen door infrastructurele maatregelen.

Maatregelen zijn het meest effectief wanneer zij direct en continu zijn verweven met

het dagelijkse leven. Infrastructurele maatregelen zijn bovendien minder

stigmatiserend omdat ze etniciteit niet benaderen als een onlosmakelijk met de

cultuur van de ander verbonden gegeven.

Er zijn drie aangrijpingspunten: sociaal-economische achterstanden, de inrichting en

werking van (openbare) ruimten en duurzame- en etniciteitoverstijgende projecten.

6

a. Indirect verbinden door het bestrijden van achterstanden.

Sociaal-economische positieverbetering van minderheden- hogere opleiding, meer

werk, betere banen, gaat samen met meer interetnische verbindingen. Werk,

onderwijs en taal zijn dus van groot belang voor verbinden.

b. Vanzelfsprekend verbinden in ontmoetingsruimten

Ruimtelijke menging leidt niet vanzelf tot gemengde sociale netwerken. Een

voorwaarde hiervoor is publieke familiariteit (herkenbaarheid). Mensen kunnen

publieke familiariteit opbouwen door de ander herhaald te ontmoeten. De ruimtelijke

inrichting en het functioneren van publieke instituties vormen de aangrijpingspunten.

c. Direct verbinden langs andere lijnen.

Lokale ontmoetingsprojecten zijn vaak kortstondig, richten zich op affectieve relaties

en zijn georganiseerd rond etnische verschillen. Onderzoek toont aan dat incidentele

ontmoetingen juist vooroordelen bevestigen. De RMO stelt daarom voor de aandacht

te verplaatsen naar duurzame projecten die zijn georganiseerd rond

etniciteitoverstijgende factoren.

2.3 Vrijwilligersbeleid

Vrijwilligerswerk kan een bijdrage leveren aan het versterken van de sociale cohesie.

Het stadsdeel wil vrijwilligers, vrijwilligersorganisaties en organisaties die met

vrijwilligers werken, ondersteunen. Zij spelen een essentiële rol in de door het

stadsdeel gewenste sociale samenhang.

Vrijwilligersbeleid kan ingezet worden om de maatschappelijke participatie te

vergroten. Het stadsdeel kiest ervoor om maatschappelijke participatie een

nadrukkelijke plaats te geven binnen het vrijwilligerswerk. Vrijwilligerswerk kan een

doeltreffend middel zijn om de vicieuze cirkel van armoede, non-participatie en

sociaal isolement op termijn te doorbreken.

Algemeen is het uitgangspunt dat vrijwilligersbeleid een onderdeel moet zijn van het

wijkgericht werken en als zodanig moet worden doorvertaald naar de gebiedsvisies.

Het bestuur vindt het van belang om actieve ondersteuning te bieden aan

vrijwilligers. Dit geldt zowel voor het vinden van nieuwe plaatsen als het

ondersteunen van bestaand vrijwilligerswerk.

 Of ze willen of niet, rechters en officieren van justitie moeten met elkaar praten om van hun fouten te leren. ‘Discussies houden je scherp.’

Hoe voorkomt een officier van justitie dat hij met een te nauwe blik naar een onderzoek kijkt en hoe ondervraagt een rechter een getuige-deskundige over financiële fraude, als hij daar zelf niet al te veel van weet? Het bewust bijscholen van rechters en officieren van justitie heeft extra aandacht na de fouten die zijn gemaakt in de Schiedammer parkmoord en de Puttense moordzaak. SSR, het opleidingsinstituut van de rechterlijke organisatie, dat jaarlijks zo’n 24.000 cursusdeelnemers, onder wie rechters, officieren van justitie en hun ondersteunende medewerkers, voorbij ziet komen, heeft daar het cursusaanbod deels op aangepast.

‘Als een politieman belt en hij vraagt om een doorzoeking in een woning van iemand over wie hij informatie achterhoudt, vind ik dat niet erg. Hij zal daar wel een goede reden voor hebben en wat niet weet wat niet deert. Daar kan een onderzoek niet op stuk gaan.’ Het antwoord van Peter in zijn rol als officier van justitie lokt gelach uit van zijn medecursisten. 22 Raio’s (rechters en officieren van justitie in opleiding) volgen in Zutphen een tweedaagse cursus doorzoeking en inbeslagneming. Docent Harry Stikkelbroeck, raadsheer bij het gerechtshof in Arnhem en lector bij SSR, waarschuwt hem. ‘Als een advocaat erachter komt, krijg je daar bij de rechtszaak zeker gelazer mee.’

Verplicht karakter

Voor mensen van het Openbaar Ministerie zijn de SSR-cursussen verplicht, voor medewerkers van de zittende macht, zoals rechters ook worden genoemd, geldt dat in iets mindere mate. Maar volgens Hans Pieters, ook lector bij SSR, is er geen rechter meer die zich er aan kan onttrekken. ‘En dat is goed. Rechters zijn meer op zichzelf gericht, terwijl inhoudelijke discussies over het vak juist zo belangrijk zijn.’ Al bijna vijftig jaar verzorgt het instituut de trainingen, maar door een aantal moordzaken waarin het OM en de rechters grote fouten hebben gemaakt, is een deel van het cursusaanbod veranderd. Zo is er de cursus ‘tunnelvisie’ waarin een van de grootste valkuilen aan bod komt, namelijk dat het opsporingsonderzoek zich te nauw richt op een verdachte.

Pieters: ‘Het is een gevoelig onderwerp dat vaak leidt tot pittige discussies onder de aanwezige rechters en officieren. Ze nemen kritiek heel persoonlijk, maar het is niet goed als je nooit wordt aangesproken op je werk of op je gedrag. Eigen ervaringen kleuren je, net als de cultuur waarin je werkt, dat is ook tunnelvisie. Discussies en kritiek houden je scherp en voorkomen dat je fouten maakt. Het doel van zo’n cursus is niet om elkaar af te slachten.’

De trainingen worden gegeven door mensen met veel praktijkervaring, zoals Stikkelbroeck. Tijdens de opleiding voor de raio’s in Zutphen hamert hij vooral op hun houding. ‘Want het vak van rechter of officier is méér dan alleen jurist zijn. Het gaat ook om iemands houding, om ethiek en vaardigheden.’

Rollenspel

Dat komt vooral naar voren tijdens een rollenspel waarin vijf raio’s een doorzoeking naspelen. Twee acteurs spelen de rol van burger en maken het met name Karin, de rechter-commissaris (onderzoeksrechter, red.) erg lastig. ‘Waar gaat dit over. U komt zomaar binnenvallen. Wat is dit voor gedoe?’ Karin heeft al haar overredingskracht nodig om de mannen rustig te krijgen zodat haar team zijn werk kan doen.

Stikkelbroeck is naderhand zeer positief over haar. ‘De kunst is om je gezag te laten gelden zonder autoritair te worden, dat heb je goed gedaan.’ Karin vindt het zelf moeilijk om iets over haar eigen optreden te zeggen, behalve dat ze de oefening ‘afschuwelijk en hectisch vond’. ‘Het liep niet helemaal zoals we met het team vooraf hadden afgesproken.’ Stikkelbroeck wijt dat aan haar onervarenheid. ‘Karin gaat het wel redden. Ze is van nature heel rustig en heeft overwicht, maar dat weet ze van zichzelf nog niet.’

Karin wil rechter worden, net als ongeveer de helft van deze groep jonge rechters en officieren in spe. Stikkelbroeck is zelf eerst vijftien jaar advocaat geweest voordat hij de overstap maakte naar het OM en later naar de rechterlijke macht. Hij raadt dat alle cursisten aan. ‘Dan heb je ook ervaren hoe het is om aan de andere kant te staan.’

 Amsterdam & de Oranjes is de nieuwe tentoonstelling van het Amsterdams Historisch Museum en gaat over de haat-liefde verhouding van de Oranjes met Amsterdam. Van de krakersrellen tijdens de kroning van Beatrix tot een koningsgezind gay-café aan de Amstel, alles over de relatie tussen Amsterdammers en de koninklijke familie komt aan bod in de expositieDe tentoonstelling is tot 31 augustus te zien.

Het huwelijk van Beatrix en Claus, Amsterdam 1965

Op 31 oktober 1964 schrijft de Leeuwarder Courant dat Beatrix nog steeds geen echtgenoot gevonden heeft, “Met haar 26 jaar is de intelligente, knappe Beatrix nu reeds een van de rijkste erfgenamen ter wereld, met een inkomen van 350.000 gulden per jaar en een familie-bezit dat geschat wordt op driekwart miljard gulden.

Op 21 december 1964 kopt de krant: “Nieuwe geruchten over romance kroonprinses”. De 23-jarige Nicholas Tollemache, zoon van de Britse bierbrouwer Lord Tollemache, werd gezien als de kandidaat met de beste kansen, hoewel sommige Britse dagbladen hierover twijfelden omdat Tollemache drie jaar jonger was dan de prinses.

Op 1 mei 1965 werd Beatrix door fotograaf John de Rooy gefotografeerd, terwijl zij hand in hand liep met een “onbekende jongeman”. Later werd bekend dat het om de Duitse Claus von Amsberg ging. Hij was werkzaam bij het ministerie van buitenlandse zaken. “De secretaressen van zijn kantoor vonden hem: ‘erg knap’. Een hele mooie man. We zijn allemaal ondersteboven van de berichten uit Nederland.” aldus de Leeuwarder Courant op 8 mei 1965.

Toen bekend werd dat Claus von Amsberg lid was geweest van de Hitlerjugend en had gediend bij de Wehrmacht ontstond grote commotie. Lou de Jong kreeg opdracht onderzoek te doen naar het oorlogsverleden van Claus. Hij kwam tot de conclusie dat er niets belastends was aan het verleden van Claus. Het lidmaatschap van de Hitlerjugend was verplicht voor elke Duitse jongen en Claus had tijdens zijn dienstplicht bij de Wehrmacht geen enkele gevechtshandeling verricht.

Beatrix en Claus geven op 28 juni een persconferentie over hun verloving, die goed valt bij de binnen- en buitenlandse pers. “Geef ons tijd en vertrouwen” vraag Beatrix het Nederlandse volk. De officiële goedkeuringswet voor hun huwelijk komt 10 november in de Tweede Kamer. Tot die tijd blijven voor- en tegenstanders zich mengen in het debat over het huwelijk. Het huwelijk wordt goedgekeurd.

Toch bleef een deel van de bevolking negatief tegenover het huwelijk. Toen Beatrix en Claus bekend maakten in Amsterdam te gaan trouwen, riep dit veel verzet op bij de bevolking en in de politiek. Amsterdam was toch de stad van de vele verdwenen joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. De regering besloot uiteindelijk dat het huwelijk toch in Amsterdam zou plaatsvinden.

“Raad aan Duitsers: berg uw auto op” kopt de Leeuwarder Courant een paar dagen voor de bruiloft van Beatrix en Claus. Deze vond op 10 maart 1966 plaats in het stadhuis en daarna in de Westerkerk in Amsterdam. Tijdens de rijtoer met de Gouden Koets werd een rookbom tot ontploffing gebracht als protest tegen het huwelijk. Verder waren er een aantal relletjes van provo’s in de stad. “Een stel ongewassen en ongekamde knapen bedrijven een stuk terreur” zei ARP-politicus Roolvink over de rellen tijdens het huwelijk. De rellen vielen mee invergelijking met wat nog zou komen, tijdens de kroning van Beatrix in Amsterdam.

De kroning van Beatrix, Amsterdam 1980

Bijna tienduizend man politie, marechaussee en militairen moesten voorkomen dat de kroning van koningin Beatrix op 30 april 1980 in Amsterdam uit de hand zou lopen. De binnenstad van Amsterdam was een vesting, er gold een pasjesregeling voor bewoners, scherpschutters waren geposteerd op de daken en het luchtruim boven de stad was verboden gebied.

De kroning moest en zou een zou een eerbiedwaardig feest worden - geen enkele vorm van oproer zou worden getolereerd. Het bevoegd gezag was op voorhand al panisch, want het waren roerige tijden in de hoofdstad. Kraakbeweging en overheid stonden op voet van oorlog met elkaar - het gewelddadige ontruimingsdrama in de Vondelstraat, waarbij tanks door de straten reden, lag nog vers in het geheugen.

Onder de leus “Geen woning, geen kroning” hadden Amsterdamse krakers sympathisanten van heinde en verre opgeroepen om naar de hoofdstad te komen om de strijd tegen de woningnood kracht bij te zetten. Amsterdam werd op de dag van de kroning een veldslag, met honderden gewonden en miljoenen guldens schade. 30 april 1980 ging niet de geschiedenis in als 'de kroning', maar als het ‘kroningsoproer’.

 

Balkenende moet Oranjes beter beschermen

vrijdag 9 oktober 2009 10:02

Niet elke kritiek op het functioneren van de monarchie wordt ingegeven door republikeins sentiment. Je hoeft geen republikein te zijn om kritiek te hebben op het functioneren van monarchie in Nederland.

Kritiek is juist van wezenlijk belang voor een goed functionerende monarchie in tijden van massacommunicatie.

Uit onderzoek van TNS NIPO is gebleken dat de sympathie voor Oranjes erodeert. Bij 37 procent van de Nederlanders neemt de sympathie voor het koningshuis af.

Incidenten
Er zijn te veel incidenten: de
belasting-ontwijkende prinses, de affaire rond de vakantievilla van prins Willem-Alexander en prinses Máxima in Mozambique en ten slotte de salarisverhoging van de Oranjes.
 
De helft van de ondervraagden wil zelfs dat Balkenende de prins en prinses vraagt om te stoppen met het bouwproject in Mozambique. En wat de salarisverhoging betreft, vindt 72 procent dat koningin Beatrix zelf had moet voorstellen om het te laten bevriezen.

Premier Jan Peter Balkenende had het Koningshuis beter moeten beschermen. Hij had ze al eerder moeten vragen om geen vakantiehuisjes te bouwen in Mozambique en de koninklijke salarissen tenminste voor dit jaar niet laten groeien.

Bang
Maar dat doet Balkenende niet. Waarom niet? Is hij bang voor het Koningshuis? Of heeft Balkenende weinig gevoel voor maatschappelijke verhoudingen?

Deze handelwijze van Balkenende is zeer schadelijk voor de monarchie. Omdat de monarchie nooit onderwerp van politiek debat mag worden. De monarchie werkt alleen als het Koningshuis buiten elke controversiële politieke discussie blijft.

PvdA, SP en PVV pleitten gisteren voor bezuinigingen op het Koninklijk Huis. Regeringsprtij PvdA vindt dat de Oranjes zelf moeten opdraaien voor de kosten van privévluchten.

Privé
Inderdaad, dat is heel normaal: de Oranjes worden royaal betaald en ze kunnen dus zelf opdraaien voor hun vakantie. Volgens PvdA-Tweede Kamerlid Anja Timmer moet wat privé is, ook privaat worden gefinancierd.

Dit alles klinkt erg plausibel. Waarom begrijpen Willem-Alexander en Beatrix dit soort gevoelens niet? We leven niet in de negentiende eeuw. Ook leven we niet meer in de jaren dertig of veertig van de vorige eeuw.

Sentimenten
De moderne monarchie is niet geschikt voor
hobbyistische luxe activiteiten zoals de monarchen dat vroeger gewend waren. Toch begrijpen ze dit niet. Omdat ze ver verwijderd zijn van het volk en de sentimenten die bij het volk leven.

De Oranjes moeten proberen om een beetje in contact te komen met de mensen van deze tijd. De Koninklijke hoogheden hoeven van mij echt niet alle kroegen van Nederland te gaan bezoeken om te zien en te voelen hoe het volk leeft en denkt.

Maar ze moeten tenminste met mensen contacten willen hebben, die met beide benen in deze samenlevingen staan. Die mensen moeten Willem-Alexander van advies gaan voorzien.

Toekomst
De monarchie is geen noodzakelijk component van een democratisch constitutioneel bestel. Dit beseffen de burgers, maar de monarchen niet. Wie de monarchie wil behouden, moet durven te praten over de toekomst van monarchie in Nederland.

Er zijn allerlei moderne concepten van monarchie beschikbaar waardoor ook meer ruimte zou ontstaan voor het privéleven van het Koningshuis.

Dit is geen republikeins geklets, maar een analyse van de werkelijkheid zoals die zich nu voordoet.

 Godslastering 

De afgelopen week stond politiek vooral het onderwerp godslastering centraal. Alleen dat is al bizar als je bedenkt wat onze prioriteiten hadden moeten en kunnen zijn na de moord op Van Gogh en de reacties in het land. 

Onze positie was in dat debat geen makkelijke. 
Wij zijn het eens met Donner als hij er op wijst dat onnodig kwetsen en beledigen niet goed is voor de verdraagzaamheid in de samenleving. 
Wij zijn het oneens met Donner als hij ervoor pleit om oude bepalingen inzake godslastering nieuw leven in te blazen. 
Wij zijn het eens met D66 dat het Wetboek van Strafrecht eigenlijk geen onderscheid zou moeten maken tussen smaad naar levensovertuiging of naar bijvoorbeeld ras of sexuele gerichtheid. 
Wij zijn het oneens met D66 dat het verstandig is om een groot en belangrijk onderwerp als de (strafrechtelijke) grenzen aan de vrijheid van meningsuiting af te doen met een vluggertje: een vragenuurtje en een motie over een wetsartikel dat in de praktijk niets voorstelt. 

Deze vier punten zijn vanaf vorige week de pijlers geweest onder ons standpunt. Dat is geen enkel moment anders geweest. Zo waren wij vorige week dinsdag al de enige partij die zeiden dat dit een onzinnig kamerdebat dreigde te worden. 
Vandaag moesten we kiezen hoe we zouden stemmen. We hebben ervoor gekozen om dan maar, met forse tegenzin overigens omdat we liever hadden dat er niet gestemd zou hoeven te worden, tegen te stemmen met een stemverklaring (zie website) die aan duidelijkheid niets te wensen over liet. Nu is na het debat en het verwerpen van de motie immers de manier waarop e.e.a. strafrechtelijk is geregeld tenminste nog het zelfde als voor het debat. En dat is een situatie die niemand, ook D66 niet, ooit problematisch vond. 

Journalistiek was het vandaag kennelijk vooral interessant of we ‘gedraaid ‘hadden. Op zo’n moment realiseer je je dat het in de politiek niet altijd lonend is om de nuance te zoeken en om na te denken en af te wegen waar anderen koppigheid verwarren met wijsheid. 
Het meest verbaasde me een vraag van Den Haag Vandaag of ons stemgedrag was ingegeven door opiniepeilingen en zorgen om onze moslim-achterban; alsof de PvdA-achterban enkel uit moslims bestaat en de zorg over de afloop van dit debat enkel bij moslims leefde. Ik kan jullie verzekeren dat als ik op dit onderwerp met electorale motieven zou hebben geopereerd het vele malen makkelijker en lonender zou zijn geweest om D66 te volgen. En nog belangrijker dan dat: als er nu één ding centraal bij ons staat in dit debat, dan is het wel dat moslims en niet-moslims zich niet uit elkaar zouden moeten laten spelen over de vraag of de vrijheid van meningsuiting het beschermen waard is of niet. Die vrijheid is namelijk voor ons allemaal van groot belang! 

Later vertellen journalisten me dat Kamerleden van andere partijen rond bazuinen dat Bos gezwicht zou zijn onder druk van de moslims in zijn partij. Dat is een lage suggestie. Volstrekt bezijden de waarheid. Gaan we nu overal een strijd tussen moslims en niet moslims achter zoeken? 
Jozias van Aartsen voegt daar voor het NOS-journaal aan toe dat de PvdA-fractie verdeeld was. Een hilarische vlucht naar voren en volstrekt bezijden de waarheid. Een opmerking ook onder het niveau dat ik van Jozias van Aartsen gewend ben. 
Overigens zal de aandachtige toeschouwer gezien hebben dat de PvdA fractie als een eenheid stemde, maar de VVD niet. Daar stemde Frans Weisglas met de PvdA mee. Hoe luidde dat spreekwoord over pot en ketel ook al weer? 

  Jul 5, 09 11:09 AM CDT

(Newser) - As the Australian government cracks down on alcohol in Aboriginal areas, some communities are taking matters into their own hands, instituting local restrictions on booze, the New York Times reports. Some indigenous leaders see alcohol as a blight on their communities, fueling child abuse and domestic violence.

 Van de hebzuchtige beurscultuur moeten we hardhandig afscheid nemen. Het is een vorm van topsport die de sociale markteconomie vernietigt.

Succesvolle sporters en toptrainers zijn graag geziene sprekers op bedrijfsuitjes in bosrijke omgeving. Managers in het bedrijfsleven vergelijken zich graag met topsporters en sportcoaches. Alles wat met teamspirit, motivatie en ‘samen voor goud gaan’ te maken heeft, kletst men na van de Olympische Spelen en van voetbal. Managementjargon staat bol van metaforen uit de sport.

Maar hoe zuiver is die parallellie tussen sport en business helemaal? Gesuggereerd wordt dat  het in de vrije markteconomie draait om excellent presteren en eerlijke competitie. Net als in sport. Moge de beste winnen! Maar is dat hoe de economie echt werkt?

Neem nou hebzucht. In de eerstejaarscollegebanken wordt economiestudenten geleerd dat het nastreven van eigenbelang de motor is van de economie. Het zijn de onzichtbare handen uit de mouwen van onze slager, bakker en snackbarhouder, die volgens klassiek econoom Adam Smithde meest productieve en effectieve volkshuishouding opleveren. Individuen met nutsmaximaliserende hebzucht, daar zijn we groot en rijk mee geworden.

Maar wat is hebzucht in sport? Is Roger Federer hebzuchtig als hij zijn zoveelste grand slam wil winnen om het record te breken van onderbroekenkoning Björn Borg? Is Michael Phelps een graaier omdat hij te veel gouden zwemmedailles won? Nee,dat noemen we eerzucht.

Eén van de zeven hoofdzonden: ziekelijk ten koste van anderen iets begeren of najagen wat men eigenlijk niet verdient.
Geen hebzucht. Dat is één van de zeven hoofdzonden: ziekelijk ten koste van anderen iets begeren of najagen wat men eigenlijk niet verdient.

Bij de Amerikaanse kredietcrisis komt de aanklacht van hebzucht snoeihard naar boven. Niet om daarmee een goedkoop moreel nummer tegen het kapitalisme te maken. Het gaat hier om proportie en eer. Niemand beschuldigt weldoener Bill Gates van gegraai. Niemand verwijt Hollywood-sterren hebzucht. In een mondiale wereld kan een populaire film nu eenmaal in ontelbare bioscopen draaien. Zij hebben niet over de ruggen van anderen hun fortuin gemaakt. Hun winst is niet het gemanipuleerde verlies van anderen.

Dat is het morele probleem met de financieel kapitalisten van Wall Street. Die werden multimiljonair in bonis door met andermans geld riskante transacties uit te voeren. Met ingrijpende gevolgen voor doorsnee huishoudens. Van die cultuur van hebzucht moet hardhandig afscheid genomen worden. Unfaire, hebzuchtige topsport vernietigt de reële sociale markteconomie.

 

NEW YORK - In New York is woensdag de 64e jaarlijkse sessie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties geopend.

De Amerikaanse president Barack Obama hield in zijn eerste toespraak voor de volkerenorganisatie een pleidooi voor meer samenwerking tussen de landen in de wereld.

De Libische leider Muammar Kaddafi, die eveneens zijn eerste toespraak voor de Algemene Vergadering hield, zorgde met omstreden uitlatingen voor ophef.


De delegaties van de 192 lidstaten wachtten met spanning op het optreden van Obama, het staatshoofd van het machtigste land.

Onder zijn voorganger George Bush probeerden de VS geregeld de wereld eenzijdig hun wil op te leggen. Obama en zijn minister van Buitenlandse Zaken, Hillary Clinton, gaven eerder al te kennen meer belang te hechten aan overleg tussen staten.

Applaus

Obama kreeg een lang applaus toen hij het podium betrad. Hij verklaarde dat de noodzaak om samen te werken meer dan duidelijk is.

''Het is mijn diepste geloof dat in het jaar 2009, meer dan op welk tijdstip in de geschiedenis van de mensheid ooit, de belangen van de landen en mensen hetzelfde zijn'', zei Obama.

''De tijd is gekomen dat de wereld een nieuwe richting inslaat. We moeten dit nieuwe tijdperk van samenwerking omarmen, op basis van gezamenlijke belangen en wederzijds respect.''

Wapenwedloop

Obama riep wereldleiders op de nucleaire wapenwedloop tegen te gaan door Iran en Noord-Korea verantwoordelijk te maken voor hun keuzes. ''Met hun acties tot nu toe dwingen de overheden van Iran en Noord-Korea ons een gevaarlijke helling op'', zei de Amerikaanse president.

''De wereld moet gezamenlijk laten zien dat het internationaal recht geen loze belofte is en dat verdragen zullen worden nageleefd.''

Kaddafi

Kaddafi stelde in zijn toespraak dat het Handvest van de VN in strijd is met zijn eigen preambule. Volgens die preambule, waarin de intenties van de VN bij de oprichting werden vastgelegd, zijn alle naties, groot of klein, gelijk, aldus Kaddafi.

Maar in de uitgewerkte tekst krijgen vijf landen toch een recht dat andere landen niet hebben: zij hebben een permanente zetel in de Veiligheidsraad.

Kaddafi noemde de Veiligheidsraad in zijn huidige vorm een 'Raad van Terreur' en pleitte voor de afschaffing van het vetorecht van de permanente leden.

Handvest

Kaddafi herinnerde eraan dat het Handvest van de VN is geschreven door de landen die tijdens de Tweede Wereldoorlog Duitsland hebben verslagen en dat de meeste huidige VN-leden niet aan de totstandkoming van het Handvest hebben meegewerkt.

Kaddafi verscheurde enkele pagina's van het Handvest. Veel gedelegeerden verlieten tijdens zijn toespraak de zaal.

Leden

De vijf permanente leden van de Veiligheidsraad liggen allemaal in Europa, Noord-Amerika en Azië: De VS, Frankrijk, Groot-Brittannië, Rusland en China. Libië hekelde eerder dat Afrika geen permanente zetel heeft in de Veiligheidsraad.

In de VN wordt al jaren gedebatteerd over een hervorming van de Veiligheidsraad zonder dat overeenstemming werd bereikt over een hervorming.

Balkenende

Een verhaal van verzoening en samenwerking. Zo typeerde premier Jan Peter Balkenende woensdag de toespraak Obama.

Volgens Balkenende onderstreepte de toespraak dat Obama internationaal wil samenwerken om problemen aan te pakken. "Een indrukwekkend verhaal", aldus de premier die in de zaal een van de toehoorders was.

 

woensdag 22 december 2004 08:55

Job Cohen noemt het 'de boel bij elkaar houden', premier Jan Peter Balkenende heeft het over 'de eenheid bewaren', maar de Belgische premier Guy Verhofstadt schuwt zelfs verwijzingen naar de Eerste Wereldoorlog niet als hij in een nieuwjaarsboodschap zijn landgenoten oproept tot verzoening. Vooral in Nederland ziet Verhofstadt een signaal dat het niet goed gaat met de verdraagzaamheid.

De premier opent zijn boodschap - getiteld 'Uit de loopgraven', een verwijzing naar de Franse en Duitse soldaten die in 1914 kerst in de loopgraven vierden - zelfs met een passage over Nederland.

'De laatste weken kijk ik, zoals ongetwijfeld velen onder ons, met verbaasde ogen naar ons buurland, Nederland. De moord op Theo van Gogh doet er de samenleving overkoken.

'Kerkhoven worden geschonden. Er woedt een heuse oorlog tussen het christendom en de islam,' schrijft Verhofstadt in de boodschap, die in veel Belgische kranten integraal wordt afgedrukt.

De premier vindt daarom dat we niet moeten 'wegduiken in de loopgraven van het eigen gelijk,' maar juist de ‘ideologie van het conflict’ moeten inwisselen voor ‘de ideologie van de dialoog.'

Weerstand
Want ook de eigen Belgische samenleving ontkomt niet aan confrontaties en weerstand, waarbij Verhofstadt onder meer de commotie over de invoering van het migrantenstemrecht en de antipathie tussen Vlaanderen en het Franssprekende Wallonië noemt.

Daarom moet er volgens de premier op zeven terreinen een nieuwe dialoog gestart worden. Een daarvan is een interreligieuze conferentie waar christenen, joden, moslims en ongelovigen met elkaar in discussie kunnen gaan. Maar ook tussen Europa en Amerika moet een nieuwe dialoog op gang komen, net als tussen de werkgevers en werknemers.

 

Belgische koning Albert roept op tot verzoening

maandag 24 december 2007 16:21

In zijn jaarlijkse kerstboodschap heeft de Belgische koning Albert II opgeroepen tot verzoening tussen de Vlamingen en de Walen: 'We moeten lessen trekken uit de politieke crisis.'

Koning Albert is blij dat de crisis voorbij is Koning Albert is blij dat de crisis voorbij is

De Belgische koning noemde de afgelopen periode 'onbetwistbaar een harde periode'.

Hij doelde daarmee op de politieke crisis die het land de afgelopen maande in zijn greep hield: Vlaamse en Waalse politieke partijen ruzieden sinds de verkiezingen over de vorming van een nieuwe regering.

Staatshervormingen
De Franstalige politici wilden niet akkoord gaan met de staatshervormingen die de Vlaamse formateur Yves Leterme - een van de grote winnaars van de parlementsverkiezingen - aan zijn kiezers had beloofd.

Uiteindelijk gaf koning Albert demissionair premier Guy Verhofstadt opdracht een interim-regering te vormen. Die zal tot Pasen (23 maart) regeren.

Verwaarloosd
In zijn toespraak verklaarde de koning 'blij' te zijn dat de crisis voorlopig is opgelost: 'Gelukkig hebben gekende Belgische eigenschappen zoals creativiteit, gezond verstand en zin voor compromis het uiteindelijk gehaald.'

Wel is het volgens het staatshoofd noodzakelijk dat de twee gemeenschappen zich met elkaar verzoenen. Daarom moeten vooral jongeren elkaars taal leren spreken, aldus koning Albert. 'Die vorm van burgerzin is al te lang verwaarloosd,' aldus de koning.

 

De conferentie, The Engelsberg Seminar, jaarlijks belegd door de Ax:son Johnson Stichting, behandelde vrijdag de toekomst van de moslimgemeenschappen in Europa. Hirsi Ali, die Ramadan complimenteerde met zijn uiterlijk en hem 'een aantrekkelijke en welbespraakte opinieleider' noemde, zei volgens de Britse krant Financial Times dat moslimleiders onderscheid moeten maken tussen de islam zoals het is en de islam zoals het zou moeten zijn. Volgens haar slaagde Ramadan daar niet in.

'Je moet uitgaan van de Islam zoals het nu is,' zei Hirsi Ali. 'Van het grote aantal moslims dat gelooft dat de Koran het woord van God is; er zijn er maar weinig die geloven dat het een historisch document is. Het aantal mensen dat letterlijk gelooft wat de profeet zegt, is veel groter dan het aantal mensen dat hem ziet als een historische figuur. Waarom verlaten zoveel moslims hun vaderland? Bijna alle moslimlanden zijn dictaturen, autoritair, of het zijn mislukte staten. Islamitische landen verkeren in een vreselijke crisis. Er is gebrek aan vrijheid, gebrek aan kennis, vrouwen worden onderdrukt. Geen wonder dat mensen weggaan.'

Angst
Andere sprekers tijdens de conferentie hadden opgemerkt dat moslims oververtegenwoordigd zijn in gevangenissen, en dat er een 'microklimaat' heerst van angst onder vrouwen.

Daar was Hirsi Ali het mee eens. Maar Ramadan niet. Volgens hem was het onzin dat Europese moslims anderen willen bekeren, en ook was het volgens hem niet juist om te zeggen dat Europa een Joodschristelijk verleden heeft (ga naar de website van Ramadan).

'De islam is een Europese godsdienst. De moslims zijn hiernaartoe gekomen na de beide wereldoorlogen om Europa op te bouwen, niet om het te koloniseren. Als we het over de islam hebben, bedoelen we terrorisme. Dan wordt de nadruk gelegd op het handjevol dat wil vernietigen en niet op de miljoenen die opbouwend werk doen. De overgrote meerderheid van de moslims houdt zich aan de wet.'

Aanval
In een af en toe zeer verhitte discussie viel Ramadan Hirsi Ali rechtstreeks aan. 'Mijn probleem met jou is dat je zegt dat dit een moslimkwestie is. Wil je nou een andere mentaliteit bewerkstelligen of wil je het westerse publiek plezier doen?'

Volgens Hirsi Ali maakte Ramadan zich schuldig aan dubbelzinnigheid en als hij in verzoening geloofde, moest hij maar een 'Ramadanistische' beweging beginnen.

 

De Roy dreigt met 'bom onder monarchie'

donderdag 29 december 2005 10:40

Edwin de Roy van Zuydewijn, de bijna ex-man van prinses Margarita, is opnieuw in opspraak geraakt. Na zijn eerdere beschuldigingen aan het adres van de koninklijke familie, is De Roy nu bezig met een boek waarin hij 'een bom legt onder de monarchie'.

 

Dat zegt de advocaat van De Roy, Pim de Vos, woensdag in De Telegraaf. Volgens De Vos bevat het boek van De Roy 'nieuw, explosief materiaal'. De advocaat spreekt over schandalen die openbaar moeten worden gemaakt in het belang van de samenleving.

Prinses Margarita en Edwin de Roy in betere tijden

Geluidsopnames
Volgens De Vos heeft De Roy genoeg materiaal voor zeker twee boeken en onderhandelt hij nu ook voor uitgave in het buitenland. De Roy maakt voor zijn boek onder meer gebruik van geluidsopnames, die hij stiekem maakte in 2001, toen hij zich tegengewerkt voelde door de koninklijke familie.

Ondanks de scheiding gelooft De Roy dat prinses Margarita nog steeds van hem houdt en dat zij onder druk is gezet door koningin Beatrix en prinses Irene, Margarita's moeder, om van hem te scheiden.

De Roy wil zich alleen neerleggen bij de scheiding als Margarita hem in de rechtbank in zijn gezicht verklaart dat het echt over is.

Pijnlijke onthullingen
Mocht het toch nog goed komen tussen de twee ex-geliefden, dan zal De Roy de meest pijnlijke onthullingen over de koninklijke familie niet opnemen in zijn boek. Een verzoening tussen de prinses en De Roy is echter zeer onwaarschijnlijk.

Make a Free Website with Yola.