8 1 09
Een jaar geleden deze week, op de bouwvallige gebouwen van Skinnyfish Muziek in Darwin, de spanning en opwinding waren hoog. De lancering datum was opdoemen voor de eerste solo-album van een ongewone performer: Geoffrey Gurrumul Yunupingu, een Aboriginal muzikant, blind geboren, uit Elcho Island in het noordoosten van Arnhem Land.
Skinnyfish creatieve manager, Michael Hohnen, wist de disc is iets bijzonders: het was de vrucht van meer dan tien jaar een hechte vriendschap en muzikale samenwerking tussen hem en Gurrumul, het was subtiel, maar mooi was, was het Haunting in de toonhoogte en toon, maar meer dan dat, was het iets mainstream Australië nodig en gewenst, kan en goed te nemen om haar hart. De nummers waren een open kanaal in de genade en de volgorde van de traditionele inheemse wereld.
"Ik geloof oprecht," Hohnen zei toen, dromerig, contorting zijn lange, dunne benen op de bank Skinnyfish, "dat dit album zal slagen. Ik geloof zelfs dat kon 20.000 exemplaren verkocht in zijn eerste jaar." Voor Skinnyfish, een idealistische, ultra-low-budget onafhankelijk label dat de gegevens een handvol Aboriginal kunstenaars, 5000 stuks voor de levensduur van een schijf is een triomf. "Het moet verkopen dat veel," zei Hohnen's meer pragmatische zakelijke partner, Mark Grose. "Ten minste in een perfecte wereld."
Het album ging uit. Het was een compromisloze product: het kunstwerk was grimmig zwart en wit, de liedjes waren bijna allemaal in eigen taal Gurrumul, om te dialecten van de Yolngu mensen van de kust, en ze waren duister, zijn zachtst gezegd. Zij zijn omgegaan met rituele overtuigingen en onderwerpen, terwijl de liner notes gaf bijna niets weg, en Gurrumul zelf weigerde point-blank te verlenen van een diepte interviews. Er was echter de stem: dat stijgende, zweven, alziende stem, als bitterzoete als het leven zelf.
Word begon te verspreiden: nieuws van het album zuiden gefilterd. Bij toeval, net vier dagen na de lancering, minister-president Kevin Rudd maakte zijn verontschuldiging aan de gestolen generaties in het federale Parlement: het morele klimaat rond Aboriginal problemen verschoven abrupt, uit een van somberheid en woede, en de controverses die voortvloeien uit de Howard-tijdperk interventie , naar engagement, een zekere mate van nieuwsgierigheid, en zelfs hoop. Het album, simpelweg getiteld Gurrumul, begon te prominent aanwezig zijn op de Triple J afspeellijst. Twee lancering concerten werden gehouden op een klein podium op de Darwin Entertainment Centre. Ze waren intense, emotionele zaken, bijgewoond door vele Yolngu families, leden van de eigen Gurrumul's Gumatj en Galpu zijn moeder clan. Ze hoorden nieuwe nummers van Gurrumul, liederen uit hun verhaal-cycli, bemonstering hun heilige gezangen, spinnen een frisse gedachte-wereld uit de fusie van oude ceremonie en ambachtelijke van de zanger.
Gurrumul's nieuw geluid was ook op proef die avond: bijna een anti-geluid. Het was gewoon hem, op zijn handelsmerk akoestische gitaar, ondersteund door de ragfijne snaren, een auditieve kussen voor zijn stem uit te reizen en het hart doorboren.
Mannen en vrouwen, inheemse en mainstream, gemorst uit de zaal aan het einde van deze concerten in het regenachtige, drukke Mitchell Street. Sommigen van hen waren schudden van emotie, sommige waren doekjes tranen uit hun ogen, dat tot tranen welden niet van verdriet, maar uit de enorme diepte van wat ze net hadden gedaan om te voelen.
Ondertussen, de eerste recensies van de muziekpers en de mainstream media, begon te filteren in: ze waren extatisch. Boekingen kwam. Binnenkort Gurrumul was No2 op de factuur ter ondersteuning van Elton John tijdens een concert Darwin, verkocht hij een solo-optreden in Sydney Opera House in juni; diezelfde maand speelde hij op het Festival Munok in Nederland. Het was pas op dat punt dat Hohnen begrepen wat er gaande was.
"De reactie van de Europese menigte", zegt hij, "was precies wat we met het vinden van mainstream publiek in Australië. Mensen huilen, diep ontroerd, zeggende voelden ze zich Gurrumul konden zien in hun harten. Het was toen realiseerde ik me dat hij een oproep gedaan voor iedereen, dat hij veel meer was dan alleen de cross-over artiest de Aboriginal muziek industrie is altijd op zoek naar, die goed kon gaan in Australië: hij was iemand voor de hele wereld te horen, en schat. "
Rente gebouwd en gebouwd. Gurrumul gespeeld met een strijkkwartet op de oevers van de rivier Daly, ten zuidwesten van Darwin, hij was een ster op de World Folk Music Festival in oktober in Olympisch Peking. Langs de manier waarop hij pakte een brace van Deadlys en Northern Territory Music Awards. Dan is de Arias, de rode loper nacht voor de pop muziek industrie, kwam rond. Gurrumul werd verkozen tot beste onafhankelijke cd van 2008. Hij zong en speelde akoestische gitaar voor 11.000 mensen: het publiek in ACER Sydney arena waren zo stil "hoorde je je eigen adem" zo lang als hij was op het podium.
Die avond was het hoogtepunt van een uitzonderlijk jaar, en ook een nieuwe lift-off point. Gurrumul, 37, heeft net gespeeld Carnegie Hall in New York; de Perth en WOMAD festivals liggen voor, samen met de eerste internationale release van het album, in Groot-Brittannië, dit komende week. Australische verkoop bijgevuld 110.000 en nog steeds sterk.
Voor een album gemaakt op een shoestring, in een geheimzinnige taal, door een zanger die is meer een kwetsbare afwezigheid dan een aanwezigheid, en die zingt niet van romantische liefde, maar van het land, dit is meer dan alleen maar succes: Gurrumul is uitgegroeid tot een cultureel fenomeen , een die smeekt om ten minste een poging om uitleg.
"Het is gewoon een no-brainer ', zegt de Universiteit van Sydney etnomusicoloog Aaron Corn, die al jarenlang bezig geweest met ondergedompeld in de liederen in het noordoosten van Arnhem Land. "Het fenomeen is veel te laat. Natuurlijk Gurrumul altijd ging om dit soort figuur, als de wereld in het algemeen kreeg om hem te horen. Wat de mensen in het zuiden van Australië ontdekken nu wat de mensen in zijn huis altijd hebben geweten. Hij was een best bewaarde geheim. Elcho Iedereen op, en alles via Arnhem Land, was iedereen spannend om zijn muziek en het denken hoe geweldig hij was. "
Het was een afgelegen, is onderscheidend wereld Gurrumul geboren in juni 1971: een smalle, boom-mantled eiland omgeven door schitterende, glinsterende oceaan, gebeeldhouwde rotsen en witte zand stranden. Snel, de artsen vastgesteld dat Gurrumul nooit in staat zou zijn om deze pracht te zien, maar er waren enkele speciale faciliteiten op Elcho voor een kind als hem. Hij groeide net als andere Yolngu kinderen, op kleine overige stations, of "thuislanden", blootgesteld aan een rijke, hybride gebied van cultuur en zang. Toen hij klein was,
Hij reed zijn Pushbike overal, het vermijden van de randen van de nabijgelegen rotsen, te oordelen zijn route zuiver geluid. Hij speelde verstoppertje met zijn broers en zusters, hij speelde knikkers met hen, hij geleerd om de vluchten van de witte kaketoe met zijn blinde ogen te volgen. Hij was vooral dicht bij zijn tante, Dorothy Gamiritj. Ze zag hem groeien en zag zijn bijzondere gaven.
Hij voelde de natuur, "herinnert zij zich. "Hij voelde de wind, als was het vanuit het zuidwesten, noorden of oosten. Hij kon de zee voelen, hoorde hij de golven brullen, en dat is hoe hij begonnen met de woorden van zijn liedjes, over zichzelf te maken, zijn gevoelens , en de natuur om hem heen. "
Toen hij vijf was, zijn ouders hem kocht een klein Casiotone geminiaturiseerde toetsenbord met toetsen. Het was het instrument dat hij gebruikt om te leren zelf muziek. Zijn gitaar-spelen is ook onorthodox, als gevolg van dit proces van zelf-instructie. Tot op de dag speelt hij rechtshandig gitaren linkshandig, ondersteboven. Alle door die jaren, Gamiritj zong Gurrumul: West rijmpjes, oud slaapliedjes in Yolngu-math talen, over kleine vissen, vlinders, de zon komt op, de wind.
"Zorg ervoor dat u zingen," zei ze gebruikt om hem vertellen. 'Dat is je lot, je hebt je hart te volgen waar het leidt je. "
Gurrumul gehoord andere soorten muziek, ook: popmuziek, op radio en cassette spelers, en het evangelie melodieën zijn ouders gebruikt om te zingen in de kerk in mission tijden. Als tiener werd hij ondergedompeld in de wereld van de uitreiking - het rijk van de in elkaar grijpende verhalen, dans en zang die het hart vormen van de traditie in Arnhem Land - en zijn zangstem, hoog en zuiver, heeft veel gemeen met de stemmen van ritueel gezang leiders als de dans zich ontvouwt.
Die waren zijn Yolngu scholen en universiteiten. Tegen de tijd dat hij 20, Gurrumul muzikale talenten waren het gesprek van de lokale scene. Zijn nauwe Gumatj clan familielid, Mandawuy Yunupingu, de leider van Yothu Yindi, aangeworven hem te spelen op het album Tribal Voice. Het was een harde leerlingwezen in de uitvoering van het leven. Voor de komende acht jaar Gurrumul toerde en nam met de groep, op reis in Australië en overzee, voordat u zich terugtrekt om Elcho en te helpen bij het opzetten van een nieuw voertuig met een verschillende muzikale focus: de up-beat, ska-accenten Zoutwater Band.
Dit was het moment waarop zijn pad kruiste die van een jonge, klassiek geschoolde muzikant graag vangen in de opnamen de pols en het leven van Top End inheemse geluiden. Michael Hohnen snel begrepen het scala van talenten Gurrumul's. Hij was vol melodieën, van de muzikale zinnen. Hij kon componeren complexe instrumentale delen bij wil. Hij had een zekere mate van controle die hem in staat stelde te drukken in geluid, in het naadloze mode, elke nuance van het gevoel van binnen.
Hun is een diepe samenwerking. Op de postkoloniale grens in Darwin, waar bijna elke kunst-minded mainstream Australische actief is in sommige exploitatie of de interpretatie van de Aboriginal cultuur, de verbinding tussen Hohnen en Gurrumul opvalt. Het is een band van gelijken. Hohnen speelt naast Gurrumul en is gekomen, in plaats onrustig, te spreken voor hem aan de media. Ze zijn broeders in Yolngu ogen.
Op de meeste aangrijpende, Gurrumul's meest toegankelijke song, de zanger beschrijft hoe hij leerde lezen "de wereld van de destructie", hoe hij besefte dat 'United we stand, Divided We Fall ", en dan gewoon,' alsjeblieft houd mijn hand". En Hohnen het bezit hand Gurrumul's. Hij leidt hem, en tijdens de afgelopen tien jaar van hun vriendschap en het uitvoeren van de relatie van het paar zijn uitgegroeid tot een vertrouwd gezicht, Hohnen dicht naast Gurrumul, waardoor zijn broer Yolngu voorzichtig vooruit.
Inderdaad, voor de zanger, de aanwezigheid Hohnen is nu bijna een vereiste in zijn contacten met de buitenwereld, contacten die zijn gegroeid in frequentie samen met zijn succes. Als ik de tijd doorgebracht met het paar van hen op de Audrey Studios in Melbourne Brunswijk begin 2007, tijdens de korte opname sessies voor het album, zou Gurrumul vrij spreken met Hohnen in de kamer, zonder hem, viel hij stil.
Zijn manier is nauwkeurig en hij is economisch met zijn woorden en met zijn zelf-display. Hij brandt alleen wanneer het gesprek draait om Elcho, om zijn broers en zussen en hun avonturen. In het interview, koppelingen hij zijn gitaar sluiten en speelt een akkoord of twee, en de opbrengsten omhoog weinig anders dan de vage gedachte dat zijn muziek heeft een spirituele aspect.
"Het is niet dat Gurrumul's verlegen," Hohnen zegt. "Not at all. Toen ontmoette hij John Howard was hij zeer bereid te praten met hem en grap met hem en vraag hem of hij geen geld had. Maar hij gewoon wil communiceren met mensen door het schrijven en zingen liedjes die ze gelukkig. Net als de meeste Yolngu hij ziet zichzelf als onderdeel van een gezin. ziet hij niet het punt in te praten over zichzelf. Hij begrijpt niet waarom mensen willen weten over hem, toen hij al toont ze in zijn muziek alles wat hij is. "
Sinds enkele jaren Hohnen gewerkt met Gurrumul en de Saltwater Band. Hij kreeg een gevoel van de evolutie van zijn vriend, in geluid en gedachten. Beide mannen konden vertellen wanneer de tijd gekomen voor een nieuwe, meer open muziek. En zo begon de alchemie. De nummers stroomde, het album kwam. Het antwoord, hoewel in het afgelopen jaar, heeft zelfs de ware gelovigen op Skinnyfish links, en in de rest van Aboriginal muziek wereld, met open mond.
Wat maakt precies keer dit Gurrumul's? Waarom nu? Agenda's en muziek discussie sites geven weinig aanwijzing. Het is de stem, altijd, dat de liefhebbers van het album single uit. Men kan voeg enkele externen ter verklaring van de take-off. Natuurlijk is de politieke conjunctuur is gunstig voor een nieuwe inheemse held, en dit was een ster van een heel ander soort van degenen die eerder had gegaan.
Pioniers zoals Jimmy Little in de jaren 1960 had verkend land geluiden. Geen vast adres voortgekomen uit Adelaide in de vroege jaren '80 met een reggae-beat. Yothu Yindi's No1 hit van 1991, Verdrag, werd openlijk politiek, maar het had een duidelijke muzikale ideologie ook. Mandawuy Yunupingu doel was om juk samen de pols van de Top End dans en de drive van rock.
Maar Gurrumul - rustig, zittend op het podium, nog steeds als een steen - reikt tot zijn toehoorders op een andere manier. Er is zijn zoetheid en zijn toon van verdriet. Er is het volledig ontbreken van woede in hem of politieke rand. Er is de lucht van mystieke inzicht dat zich vastklampt aan de blinde songman. Er is een andere kwaliteit over hem ook, wat heel moeilijk is vast te stellen: het is niet androgynie, maar een universaliteit, een wezen buiten leeftijdsgroep of geslacht. In deze is het net als het beroep van de jonge Michael Jackson, met zijn zuivere stem, die voor een wereldwijd publiek in zijn grote dagen.
Maar dit alles is de stijl, niet de stof. Gurrumul, ondanks zijn verrassende visuele trekken voor de toeschouwers, gaat over geluid, en wat hij zingt is iets heel nieuw voor westerse oren, al gemaakt, voor een deel, uit vertrouwde elementen. Hij is zingen in Galpu, Gumatj, Wangurri en Djambarrpuyngu en zelfs vertaald, de liedjes zijn vaak onduidelijk: lange lijsten van voorouderlijke wezens en hun bijbehorende rondwaart, boven of onder de zee.
De muzieknoten, hoewel, zijn een gefilterd, slaapliedje-achtige echo van de oude evangelie, verleidelijke, eenvoudig, snel te begrijpen, en net zo snel in hun modulatie en ontsnappen. Hohnen, na meer dan een decennium verzonken in geluid Gurrumul's wereld is gekomen om hem te beschouwen als de inheemse equivalent van een klassieke componist, bindend zijn verschillende thema's samen, het testen van de grenzen, waar emoties en stemmingen mix in elkaar over.
En het kan zijn dat een deel van het beroep Gurrumul's in het zuiden van het publiek ligt precies hier, in deze houding van de klassieke overheid: in de lucht, hij straalt van culturele diepte, in zijn gebruik van levende Australische talen, in zijn incarnatie van oude tradities die de gewone bevolking zo pijnlijk en zo zelfbewust ontbreekt. Op deze manier werd zijn album, met zijn sterke gevoel van geloof in het land en de potentie van het land, in staat om een leegte te vullen. Het diende als muziek voor de Australische geest, zo veel als voor het hart, en het is deze attributen, boven alles, dat het best goed zijn voor de trage, breed verspreid door het land sinds de release, zonder fanfare of publiciteit, een jaar geleden .
Het blijft onduidelijk, hoewel, wat Gurrumul's luisteraars ontvangen van zijn zin bij zijn liedjes spelen, en hier is precies de vreemdste aspect van dit verhaal, dat tegelijk een sprookje en een hoofdstuk in de lopende saga van verzoening. Voor Gurrumul is Yolngu muziek, geschreven door de zanger voor Yolngu publiek. Overeengekomen wordt door hen in een keer als iets intens verbonden met hun culturele traditie. Wanneer Gurrumul presteert in de Top End, Yolngu landgenoten spring omhoog, op het passende lied verwijzingen naar de totempaal figuur of stuk land, en roepen, wijzend op de borst, "dat ben ik!". Deze wereld is er een waar voorouders wilde katten dienen als gecodeerde verwijzingen naar de Melkweg en de sterren aan de hemel, waar de rotsen zijn voorouders en familieleden, en waar wolken, het verzamelen en verstrooiing, symboliseren de bewegingen en dispersals van de clans.
"Al deze verenigingen zijn vrij fundamenteel", verklaart Charles Darwin University linguïst John Greatorex, een aanhanger van Elcho Island cultuur. "Ze slaan de kern van wat Yolngu mensen denken, en wie ze zijn."
De songs zijn niet alleen hun verhalen, maar de belichaming van hun verwantschap systemen. Hun essentie. In zingen over land en wind en bomen, is Gurrumul zingen over zichzelf.
Neem Galiku, de mooiste song op de cd. Het vertelt het verhaal van de Macassan vissers die op de wateren van de Top End van eeuwen geleden op zoek naar tripang kwam. Ze verhandeld met de Yolngu en bracht met hen een array van vlaggen, die centraal werd het verhaal-cycli van de kust.
"Gilan Gilan Gilan," loopt de zachte, snelle refrein. Het is het geluid van de wind slaan tegen de masten van Macassan boten, de wind die flarden van de vlaggen.
Dan stem Gurrumul verandert, de melodie vertraagt. Hij zingt nu over het land van al zijn familieleden, de leden van de Yirritja deel, een grote clan groep. Fragmenten van de vlag-doek worden verscheurd door de wind, en ze vliegen weg, vliegen naar de verschillende regio's van Yirritja land, op een reis het lied zelf tracks. En zo is het met elk van de songs. De Yolngu universum - rijk, klaar, uitgebreide - ligt in de woorden en zelfs in de muziek, die springen van thema's die elke noordoosten Arnhem Lander kent.
Deze gegevens resoneren met buitenstaanders, ook wanneer Gurrumul zingt in Sydney en Melbourne, maar op een andere manier: door emoties, niet verenigingen. De duidelijkheid van de stem Gurrumul bezuinigingen diep, het geluid spreekt vlakte. Zijn zonsondergang klaagzang voor zijn vader zich uitstrekt tot ver buiten het landschap waarin hij dagvaarding op. In feite, zijn vader is een constante, ondergrondse aanwezigheid in het album. Veel van de muziek sporen de liefde van de zoon voor de ouders, een gevoel zo oer het overstijgt alle achtergronden met haar kracht.
Alle luisteraars kunnen vangen deze toon in de stem van Gurrumul als hij zingt, de toon van nostalgie en klagen. Maar die luisteraars waarschijnlijk niet weten dat dit hoge, treurige, weeklagen toon komt recht uit ceremonie. Het is een echo van de traditie, een echo van ongewone soort.
"Songs Yolngu vrouwen," zegt Corn, "zijn vergelijkbaar met mannen in vorm, maar ingericht als rouwende liedjes, met een speciale tonale kwaliteit. En het is dit geluid, warrwu, dat Gurrumul zich aanpast, filtering in zijn teksten. Zijn vocale kwaliteit wordt geleid door diezelfde hartverscheurende gevoel van verdriet. "
De vroege lied dat nog steeds dienst doet als handelsmerk Gurrumul is zijn zelfportret, met zijn grimmige Engels opening: "Ik was blind geboren." Maar snel deze muzikale autobiografie spiralen uit te nemen voorouders en plaatsen. Gurrumul opbrengst te zingen al van zichzelf. Hij zingt zijn afkomst lijn van de makers zijn ouderlijk clan en hij is gebaseerd op de dansen die voorouders uitgevoerd wanneer ze voor het eerst zagen de Yolngu thuislanden.
Dan gaat hij nog dieper. Wie is Gurrumul? Wat is de naam? Een rots, offshore, maar herinnerde zich ook de naam van een Macassan kapitein. En wie is de blinde zangeres? Hij noemt zichzelf een aantal dingen op zijn beurt. Ze worden gegeven in de songteksten op de cd, maar alleen in Gumatj taal: batuman, djarrami, djengarrama. Respectievelijk, en hauntingly, gezien blindheid van de zanger, bedoelen ze telescoop, spiegel en signaal licht, attributen van die eerste kapitein. Zij maken deel, ook van de identiteit van Gurrumul's; deel van Yolngu geschiedenis.
De leden van deze kleine Aboriginal samenleving zijn verleden-meesters, voor eeuwen, op het omgaan met en presenteren zich aan de buitenwereld, op leningen zijn nieuwe technologieën en de artistieke modellen om te bemiddelen tussen de sterk uiteenlopende culturele domeinen. Vandaar dat een groot deel, de wereld-overbrugging in Gurrumul. Vandaar dat de manier waarop een hele universum van overtuigingen komt door.
Hier is een traditionele opname van Yolngu muziek, gezongen in het noorden van talen, maar gemaakt in het licht, zachte soundscape van het evangelie van song: een album dat 100.000 eenheden verkoopt in de Bulgaarse maatschappij, terwijl het beschrijven begrafenissen, Gumatj wetgeving en de oprichting daden van de zoutwater krokodil. Zacht, nadrukkelijk, is een tribale stem toonaangevende Australië in het oude hart van het land.
Gurrumul en Hohnen kijken terug. Hun jaar is gedaan. De tijd is gekomen om na te denken. Sommige details in het leven Gurrumul's zijn veranderd - zijn liedjes zijn op het geluid winkelcentrum systemen - maar veel is hetzelfde gebleven. Hij besteedt nog tijd met zijn uitgebreide familie, in Darwin of op Elcho. Zijn leven heeft nog steeds de bizarre, avontuurlijke rand die zich vastklampt aan alle Yolngu dynastieën, met hun rare fusies van de ramp en vreugde.
Hij is verre van haasten om een follow-up album. De eerste CD heeft een decennium van schrijven en raffinage en er kan niets meer voor jaren, maar van tijd tot tijd, op de weg, in een hotel slaapkamer, hij een nieuw deuntje op zijn gitaar speelt, en geeft een beetje, mysterieuze, componist glimlach.
"Ik denk dat we de geschiedenis in de muziek gemaakt in Australië," zegt Hohnen. "We hebben genegeerd wat andere bescheiden en maakte klonk als iets van onszelf. Het zal uiteindelijk op een album een mijlpaal in haar manier, dat is bizar. Omdat alles wat we deden was te volgen wat wij geloven, in plaats van proberen om een populair te maken record. "
Dit is een bescheiden beoordeling. Reflecterende watchers in de muziek wereld te begrijpen dat Gurrumul Australië iets voor het volk hunkerde: een performer die geïncarneerd de Aboriginal rijk heeft gegeven, maar maakte het toegankelijk en direct.
Yolngu mensen weten dat hij heeft meer aan hun leven-wereld begrijpelijk te maken voor buitenstaanders dan een generatie van politieke activisten gedaan. Gurrumul is geworden, bijna ondanks zichzelf, dat zeldzaamste ding, een makelaar tussen twee werelden.
De reikwijdte van het pad dat hij heeft gebaand is slechts het begin te zinken inch Het lijkt waarschijnlijk, als muziek label scouts kam de Top End Festival circuits, dat Gurrumul zal blijken te zijn alleen de eerste ster balladeer van de traditionele domein, de performer die bereidden de weg voor andere zangers en groepen van de afstandsbediening inheemse noorden.
9 1 09
Je moet in het begin voor een plek om de spectaculaire oudejaarsavond vuurwerk bekijken in Sydney. Dit jaar meer dan een kwart van de inwoners van de stad elkaar in het gebied rond de Harbour Bridge vuurwerk te zien zijn enorme stalen bogen te zetten in een veelkleurige sneeuwstorm.
Bij de Opera House, waren te gast op de partij van de exclusieve Lord Mayor's vermaakt door dansers en muzikanten. Bijna onopgemerkt te midden van de glitter, een korte, schuifelende figuur klemde een gitaar op het podium werd geleid en begeleid naar zijn plaats. Maar toen hij zijn mond opendeed om te zingen in een hoge, soulvolle jammerklacht, het zoemen van verdwenen netwerkers en extatisch gejuich volgde zijn prestaties.
In het jaar sinds de lokale release van zijn debuut solo-album, Gurrumul, Geoffrey Gurrumul Yunupingu is rustig geworden Australië's eerste Aboriginal superster. Hij is in zakken prijzen (ook uit de Australian Record Industry Association, ARIA, en een nominatie voor de komende Australiër van het Jaar), geopend voor Elton John en verkocht meer dan 100.000 exemplaren van zijn album.
De schijf van folky, akoestische muziek wereld had een brede beroep, zittend in de Australische hitlijsten enkele weken naast het graag van AC / DC en Pink. Dit alles ondanks de geringe promotiekansen, en zijn schijnbaar excentrieke weigering rechtstreeks in contact treden met journalisten. Gurrumul voelt ze "jacht hem als een kangoeroe, probeerde hem speer", volgens zijn bassist en producer, Michael Hohnen, die grotendeels spreekt namens hem in de zeldzame interviews dat hij subsidies.
"De hele Gurrumul intrigerend fenomeen echt is", merkt Hohnen zoals we zitten achter de schermen tussen de sets, de zanger met toevoeging van het woord af en toe van de overeenkomst of de nadruk op anderen af te dwalen naar een drink of rook met de tweede gitarist, Francis Diatschenko. "Het is genomen over mijn leven, maar ik probeer niet te laten nemen over zijn, dus ik ben bijna probeerde hem kussen van een partij van. Omdat ik heb gezien hoe de bekendheid en wordt in de rock neiging om veel Aboriginal volk beïnvloeden. Het is net als zij niet zijn gebouwd om te leven op de weg en ga het harde leven. . . al dat soort dingen. "
Maar het is niet alsof Gurrumul is een sensatie, of naïef over de manieren van de wereld. Met zijn autobiografische song Gurrumul Geschiedenis (I was blind geboren) hints, de 38-jarige zeven jaar bezig geweest met de Aboriginal rock / roots band Yothu Yindi, touring zo ver daarbuiten als Londen en LA, voordat hij ze in 1994. Hoewel hij zingt in vier inheemse talen spreekt en zingt hij ook in het Engels, dus zijn manier om de muziek drukt at arm's length lijkt misschien een beetje kostbaar.
Toch heeft zij genereerden een grote mystiek rond de verlegen, raadselachtige kunstenaar. Hohnen ontkent dat het een truc, vol dat Gurrumul gewoon niet spelen de media spel. Hij lijkt te zijn uit een andere tijd, met zo weinig aandacht voor de attributen van succes dat hij gebruikte de eerste ARIA won hij (met Yothu Yindi) te openen tapijtschelpen bash op de stranden van zijn geboorteplaats, Elcho Island, 500 km ten noorden van Darwin.
'Hij weet over de media, hoe alles werkt. Hij heeft ook een groot vooroordeel dat wat hij zegt zal worden verkeerd geciteerd, of hij gaat naar iets dat niet is wat je wilt horen zeggen. "
Het was op Elcho eiland 12 jaar geleden dat Gurrumul het eerst ontmoette Hohnen, die het draaien van een muziek cursus voor Yolngu (de lokale Aboriginal clan) op het moment. De twee zijn sindsdien samengewerkt op drie albums met de hedendaagse traditionele / reggae-groep Saltwater Band, en geregistreerd Gurrumul debuut in Melbourne.
Hohnen werd vastgesteld dat een stem zo bijzonder als Gurrumul niet mag worden overspoeld in rock gitaar galm, of de reggae stylings zo wijd verspreid is in Aboriginal popmuziek. Evenmin wilde hij de didgeridoo-en-clapstick cliches die kunnen maken mainstream publiek uit te schakelen. In plaats daarvan, de ingetogen wijze gebruikt contrabas, akoestische gitaar en af en toe raakt van een strijkkwartet te showcase stem Gurrumul's en liedjes. "Ik wilde de mensen in hun woonkamer kamers in Melbourne te kunnen om het op en niet denken: 'oh, dit is Aboriginal muziek', 'Hohnen verklaart.
Cynici zouden kunnen zeggen dat Gurrumul is gewoon de juiste artiest op de juiste plaats op het juiste moment. Zijn succes kwam net na Kevin Rudd, de Australische minister-president, maakte zijn excuses aan "Australië's gestolen generatie 'op 13 februari 2008.
Toch Gurrumul's duidelijk liefde van mainstream soft rock geeft zijn nummers een brede toegankelijkheid, maar zijn teksten zijn vol traditie gebaseerde metaforen. Vanaf zijn geboorte blind, besteedde hij zijn tijd zitten met Yolngu ouderlingen, soaking hun oude verhalen en liedjes. Nu, zijn eigen composities maken van deze erfenis, de actualisering van het hedendaagse leven. Dit verklaart waarom zijn teksten zitten vol met verrassende beelden, dat hij nooit zou hebben meegemaakt - de kleuren van een middag hemel, een regenboog of een oranje-footed struikgewas kippen - en waarom Yolngu hebben hem omarmd als vertegenwoordiger van hun cultuur.
"Het is hoe komt de emotie in zijn stem," Hohnen zegt. "Ik denk dat we leven in een racistisch land en als hij had zingen over dingen activist of sociale commentaar, ik denk niet dat het zou zijn geweest over genomen. Het gaat over de muziek en het gevoel dat je krijgt wanneer hij zingt. Dat is waarom de mensen het hebben gekocht. "
12 1 09
Geoffrey Gurrumul Yunupingu won vele onderscheidingen - waaronder drie ARIA awards - met de introductie vorig jaar van zijn debuut album.
Het was alom geprezen in Australië en overzee, en binnen drie maanden na de release zijn zelf-titled album had verkocht meer dan 40.000 exemplaren.
Geprezen om hun schoonheid, Yunupingu's teksten, gezongen in zijn geboorteland Yolngu, portretteren leven in Oost-Arnhem Land.
"Ze zijn rijkelijk suggestief volksverhalen waarin spiritualiteit lijkt te worden ingesloten," lees een recensie in The Australian.
Yunupingu, 38, die blind is sinds de geboorte en heeft nooit geleerd braille, is een voormalig lid van landmark band Yothu Yindi.
Maar de roem trok hij in de vroege jaren 1990 met die band is al overschaduwd door het succes van zijn solo-release.
Naast zijn drie ARIA awards, Yunupingu, die werkte op zijn album voor 10 jaar voor de release in mei, werd benoemd inheemse artiest van het jaar op de 2008 Deadly Awards.
De verlegen zanger vroeg zijn medewerker Michael Hohnen te spreken namens hem.
Het is het vermogen van Yunupingu om muziek die verbinding maakt met zoveel Australiërs - inheemse en niet-inheemse maken - dat maakt hem een ideale kandidaat voor de Australiër Australiër van het jaar.
Nominaties zijn open tot 19 januari en kan worden gemaakt door online te gaan op theaustralian.com.au of met behulp van de coupon. De winnaar wordt bekend gemaakt op 24 januari.
23 5 09
GEOFFREY Gurrumul Yunupingu is een ver verwijderd van de tribale dansen en didgeridoo spelen van zijn voormalige band Yothu Yindi. Maar zijn zachte folk songs, gezongen in de inheemse talen van zijn Yolngu clan, hebben een betoverende invloed op Britse muziekliefhebbers.
BBC Radio 2 werd overspoeld met vragen van luisteraars gehypnotiseerd door zijn stem wanneer hij speelde zijn muziek vorige week. Zijn shows kregen staande ovaties en rave reviews. A Great Escape Festival woordvoerder Gurrumul was de beste act die hij had gezien op het festival in vier jaar. De Guardian schreef "Gurrumul volledig domineerde de zaal, vanaf de eerste noten tot de staande ovatie" en voorspelde Gurrumul zou worden "de volgende wereld-muziek beroemdheid".
Het vooruitzicht van toetreding tot een elite club van kunstenaars, variërend van Bob Marley tot Tinariwen, waarvan de prachtige muziek heeft weten te overstijgen taalbarrières, is een spannend vooruitzicht voor de blinde zanger. De muziek media werden mate vragen hem te spreken, maar werden teleurgesteld te ontdekken dat hij geen interviews doen, omdat een gebrek aan Engels, extreme verlegenheid en het feit dat in zijn cultuur spreken in het openbaar wordt gedaan door de ouderlingen. En als zijn manager Mark Grose zegt: "Voor Gurrumul, het gaat over de muziek, niet van hem."
Maar dat hield niet op een mysterieuze citaten opduiken. "Ik zie steeds meer dingen in de pers citeren Gurrumul wanneer hij heeft niets gezegd", zegt zijn vriend, producer en vertaler Michael Hohnen, die vloog naar Melbourne op woensdag met de zanger voor de voorstellingen van vanavond.
Gurrumul ook tekende een platencontract met de Britse label Dramatico dat zal zijn album in Groot-Brittannië en Europa. Al Gurrumul zit in de top 100 op de Britse album charts. Het ging bijna platina (140.000 verkoop) in Australië en bracht 41 weken in de top-50 album chart.
Gurrumul ontvangt verzoeken elke dag van mensen die willen hem zien spelen. Hohnen zegt dat hij heeft waarschijnlijk opgeofferd 1 miljoen dollar in potentiële performance fees, maar ze willen niet overbelicht en hem overwerk. Grose en Hohnen voel veel liefde voor Gurrumul van zijn nieuwe label, media en fans, en hij kon op het punt staat om de grootste Australische export in de afgelopen jaren. Maar als zijn carrière heeft opstijgen overzee, is het niet van plan te zijn dat gemakkelijk aan zijn geld te besteden.
"Saving geld, zetten op een deposito met een hypotheek is bijna een buitenlands concept om de Aboriginal mensen die wij behandelen van de Top End," zegt Hohnen. "Hij blijft maar praten over willen een huis of een eigen appartement, dus dat is waarschijnlijk wat hij voor het oog. Maar ik denk niet dat hij gelooft dat hij dit kan doen, omdat hij geen Aboriginal persoon die een huis bezit weet . De meeste mensen delen Yolngu elke cent die zij hebben gekregen met iedereen in de familie, en hij vaak geeft zijn geld weg aan zijn familie. "
Het ergste ding over te gaan op tournee voor Gurrumul ontbreekt zijn familie op Elcho Island, voor de kust van Arnhem Land. Op zijn recente tour, riep hij regelmatig naar huis om te spreken met familie en luisteren op ceremonies.
De nationale feestdag, 26 januari, viert het begin van een lange koloniale invasie, een lang proces van massamoord, massa-executies, landroof en een aanhoudend genocidebeleid dat nog tot vandaag doorgaat.
